The Bible in հայերեն (արևելահայերեն) [Armenian (Eastern)]

1 Այն ժամանակ Եղիփազ Թեմանացին պատասխանեց.

2 «Մի իմաստուն մի՞թե օդանման մտքերով կպատասխանի և իր փորն արևելյան քամով կլցնի,

3 Անպետք խոսքերով վիճաբանելով և անօգուտ խոսքերով։

4 Մանավանդ որ երկյուղածությունը խափանում ես և առ Աստված աղոթքն արգելում։

5 Որովհետև անօրենությունդ բերանիդայդպեսէ սովորեցնում, և դու նենգավորների լեզուն ես ընտրել։

6 Քեզ քո բերանն է դատապարտում և ոչ թե ես. քո շրթունքներն էլ քո դեմ են վկայում։

7 Դո՞ւ ես իբրև առաջին մարդ ծնվել և բլուրներից առա՞ջ ես ստեղծվել։

8 Աստծու գաղտնիքների՞ն էիր ականջ դնում, թե՞ մարդկային իմաստությունը միայն քեզ է պատկանում։

9 Ի՞նչ գիտես դու, որ մենք չգիտենք, դու ի՞նչ ես հասկանում, որ մենք չունենք։

10 Մեզ մոտ ծեր էլ կա, ալևոր էլ, որ քո հայրերից տարիքով են։

11 Աստծու մխիթարանքներն ու մեղմ խոսքերը քեզ հետ, որխոսվեցին,մի՞թե քեզ քիչ են թվում։

12 Քո սիրտը քեզ ո՞ւր է տանում, ու քո աչքերն ինչո՞ւ են փայլատակում,

13 Որ հոգիդ Աստծու դեմ ես դարձրել ու բերանիցդայդպիսիխոսքեր ես հանում։

14 Մարդն ի՞նչ է, որ մաքուր լինի, և կնոջից ծնվածը՝ որ արդարանա։

15 Եթե Աստված իր սրբերին էլ չի վստահում, և նույնիսկ երկինքը մաքուր չէ իր առջև,

16 Բայց մանավանդ գարշելի ու պիղծ է մարդը, որ անիրավությունը ջրի պես է խմում։

17 Ես քեզ իմացնեմ, ինձ լսի՛ր, ու իմ տեսածըքեզպատմեմ,

18 Ինչ որ իմաստունները պատմեցին ու իրենց հայրերիցստացածըչթաքցրին։

19 Երկիրը միայն նրանց տրվեց, ու նրանց մեջ մի օտարական չանցավ։

20 Ամբարիշտն իր բոլոր օրերին տանջվում է, ու բռնավորի համար հաշվված տարիներ են պահված։

21 Նրա ականջներում սարսափների ձայն կա. խաղաղ ժամանակ ավերիչը նրա վրա է գալիս։

22 Նա չի հավատում, թե խավարից կազատվի, և ինքը սրի համար է պահված։

23 Նա հացի համար թափառում է՝ասելով՝ո՞ւր է. գիտե, որ խավար օրը կողքին պատրաստ է։

24 Նեղությունն ու տառապանքը նրան զարհուրեցնում են. դրանք նրան պատերազմի պատրաստ թագավորի պես ընկճում են։

25 Որովհետև նա իր ձեռքն Աստծու դեմ մեկնեց և Ամենակալի հանդեպ գոռոզացավ։

26 Հանդուգն կերպով նրա վրա հարձակվեց. իր ասպարը մեծ ցցվածքներ ուներ։

27 Որովհետև նա իր երեսը ճարպով ծածկեց ու կողերի վրա ճարպ կապեց։

28 Նա ավերակ քաղաքներում, այնպիսի տներում բնակվեց, որոնց մեջ բնակվող չկա, որոնք քարակույտեր դառնալու համար են պատրաստված։

29 Նա չպիտի հարստանա, ու նրա ունեցվածքը հաստատուն չպիտի մնա. նրանց ստացվածքը երկրի վրա չպիտի տարածվի։

30 Նա մթից չի հեռանա. բոցը կչորացնի նրա ճյուղերը. նաԱստծուբերանի շնչով կոչնչանա։

31 Թող ունայնությանը չհավատա. ինքն իրեն է խաբում, որովհետև նրա վարձն ունայնությունն է։

32 Իր օրը դեռ չի հասել, նա վախճանվում է. նրա ճյուղերը չպիտի կանաչեն։

33 Նա դեն է գցում, ինչպես որթը՝ իր ազոխը, կամ ինչպես ձիթենին է թափում իր ծաղիկները։

34 Որովհետև անաստվածների հավաքն ամայի պիտի լինի, և կաշառք վերցնողների վրանները կրակը պիտի լափի։

35 Նրանք թշվառություն են հղանում և անօրենություն կծնեն. նրանց ներսը խաբեություն է պատրաստում»։

1 Հոբը պատասխանեց.

2 «Ես սրանց նման շատ բաներ եմ լսել. դուք բոլորդ ձանձրալի մխիթարողներ եք։

3 Դատարկ խոսքերը մի՞թե վերջ ունեն, կամ քեզ ի՞նչն է դրդում, որ պատասխանես։

4 Ես էլ ձեզ նման կխոսեի, եթե ձեր հոգին իմ հոգու տեղը լիներ. ձեր դեմ խոսքեր կշարադրեի և գլուխս ձեզ վրա կշարժեի։

5 Ձեզ իմ բերանով կքաջալերեի, և իմ շրթունքների շարժումը կարող էր ձեր ցավերը մեղմել։

6 Թե խոսեմ էլ՝ ցավս չի փարատվի, և լռեմ էլ՝ ինձանից ի՞նչ կգնա։

7 Բայց հիմաԱստվածինձ հոգնեցրել է. նա իմ ամբողջ ընտանիքն ամայի է արել։

8 Դու ինձ խորշոմներով ես պատել.սավկայություն է դարձել, և իմ նիհարությունն իմ դեմ է վեր կացել, իմ դեմ է վկայում։

9 Նրա բարկությունը պատառոտում է և իմ դեմ թշնամանում. նա ինձ վրա իր ատամներն է կրճտացնում, իմ թշնամին աչքերն է իմ դեմ սրել։

10 Ինձ վրա իրենց բերանն են բացել. նախատինքով ծնոտիս են խփում, իմ դեմ են համախմբվել։

11 Աստված ինձ անզգամին է մատնել և ամբարիշտների ձեռքն է գցել ինձ։

12 Ես հանգիստ էի, բայց նա ինձ փշուր-փշուր արեց, վզիցս բռնեց ու ջախջախեց ինձ, իր համար նշանակետ դարձրեց ինձ։

13 Նրա աղեղնավորները շրջապատեցին ինձ. նա իմ երիկամներն է պատառոտում և չի խնայում, լեղիս գետին է թափում։

14 Նա ինձ պատառում, պատառ-պատառ է անում, մարտիկի պես ինձ վրա է հարձակվում։

15 Ես իմ մորթի վրա քուրձ կարեցի և իմ եղջյուրը հողի մեջ մտցրի։

16 Երեսս լաց լինելուց կարմրել է. կոպերիս վրա մահվան ստվեր կա։

17 Թեև ձեռքերիս մեջ անիրավություն չկա, և աղոթքս մաքուր է,

18 Երկի՛ր, իմ արյունը մի՛ ծածկիր, և իմ աղաղակը թողհանգստանալուտեղ չունենա։

19 Իմ վկան հենց հիմա էլ ահա երկնքում է, և իմ փաստաբանը բարձրերում է։

20 Ինձ ծաղրողներն իմ բարեկամներն են. իմ աչքն առ Աստված արտասվում է։

21 Օ՜, եթե մարդը կարողանար Աստծու առաջ իր իրավունքը պաշտպանել, ինչպես մեկն իր ընկերոջ իրավունքն է պաշտպանում։

22 Որովհետև այս մի քանի տարիները կվերջանան, ու ես այն ճանապարհով կգնամ, որով ետ չեմ դառնա»։

1 «Հոգիս նվաղել է. օրերս կրճատված են. գերեզմանը սպասում է ինձ։

2 Չէ՞ որ ծաղրածուներն ինձ մոտ են, և իմ աչքն անդադարտեսնում էնրանց հակառակությունները։

3 Ապահովի՛ր, դու քեզ մոտ իմ երաշխավո՛րը եղիր. ո՞վ կա, որ ձեռքիցս բռնի։

4 Քանի որ դու իմաստությունը ծածկեցիր նրանց սրտից, դրա համար դու նրանց չես բարձրացնի։

5 Ով որ իր ընկերներին դավի վարձատրության համար, նրա զավակների աչքերը պիտի նվաղեն։

6 Աստվածժողովուրդների բերանի առակ դարձրեց ինձ, այնպիսին, որի երեսին մարդիկ թքում են։

7 Աչքերս տրտմությունից պղտորվել են, և մարմնիս բոլոր անդամները ստվերի պես են։

8 Արդարները դրանից ցնցվեցին, և անմեղը անաստվածի դեմ գրգռվեց։

9 Արդարն իր ճանապարհը պինդ կբռնի, և մաքուր ձեռք ունեցողը քանի գնա, կզորանա։

10 Բայց դուք ամենքդ էլ նորից եկե՛ք. ես ձեր մեջ իմաստուն չեմ գտնում։

11 Օրերս անցել են. իմ մտադրությունները, իմ սրտի խորհուրդները խափանվել են։

12 Այդ մարդիկ գիշերը ցերեկվա են փոխում, խավարի դիմաց ասում են՝ լույսը մոտ է։

13 Իմ հուսացած միակ տունը գերեզմաննէ. իմ անկողինը խավարի մեջ պիտի գցեմ։

14 Ապականությանըգոչեմ՝ “Դու իմ հայրն ես”, որդերին՝ “Իմ մայրն ու քույրնեք”։

15 Եվ հիմա իմ հույսը որտե՞ղ է, իմ հույսն ո՞վ կտեսնի։

16 Հույսնինձ հետ գերեզմանիդռնե՞րը պիտի իջնի, կամ միասին հողի մե՞ջ հանգստանանք»։

1 Բաղդատ Սոքեցին պատասխանեց.

2 «Այդ խոսքերին ե՞րբ եք վերջ տալու։ Հասկացե՛ք, ու դրանից հետո խոսենք։

3 Ինչո՞ւ անասուն համարվենք ու ձեր աչքի առաջ հիմարներ լինենք։

4 Ո՛վ իր անձն իր բարկությամբ պատառող, մի՞թե քո պատճառով երկիրը պիտի թողնվի, և ապառաժն իր տեղից փոխադրվի։

5 Ամբարիշտի լույսն անշուշտ պիտի հանգչի, և նրա կրակի բոցը լույս չպիտի տա։

6 Նրա վրանում լույսը պիտի խավարի, և նրա ճրագը նրա վրա պիտի հանգչի։

7 Նրա քայլերի զորությունը պիտի տկարանա, ու նրա մտածածները պիտի տապալեն նրան։

8 Որովհետև նա իր ոտքով ուռկանն է ընկել ու ցանցի վրա է գնում։

9 Որոգայթը գարշապարը կբռնի. թակարդը նրա վրա կզորանա։

10 Նրա ծուղակը հողի մեջ է թաքցված, և նրա որոգայթը՝ ճանապարհի վրա։

11 Արհավիրքն ամեն կողմից զարհուրեցնում է նրան ու ամեն քայլափոխի հալածում է նրան։

12 Նրա զորությունը պիտի սովածանա, և կործանումը կողքին պատրաստ է։

13 Նրա մորթի մասերն ուտի. մահվան անդրանիկն իր անդամները ուտի։

14 Նրան բռնությամբ պիտի պոկեն վրանից, որտեղ ապահով ապրում էր, և նրան պիտի քշեն զարհուրանքի թագավորի մոտ։

15 Նրա վրանում կործանումը պիտի բնակվի։ Նրա բնակարանի վրա ծծումբ պիտի ցանվի։

16 Նրա արմատները տակից պիտի չորանան, և ճյուղերը վերևից պիտի կտրվեն։

17 Նրա հիշատակը երկրից պիտի կորչի, և անունը հրապարակների վրա չպիտի լինի։

18 Նրան պիտի լույսից խավարի մեջ քշեն ու աշխարհից պիտի վտարեն նրան։

19 Իր ազգատոհմում նա ո՛չ զավակ պիտի ունենա, ո՛չ թոռ, ու նրա բնակարաններում ոչ մեկը չպիտի մնա։

20 Նրա վրա Արևմուտքում բնակվողները պիտի զարմանան, իսկ Արևելքում բնակվողները դողով բռնվեն։

21 Ամբարիշտի բնակարաններում իրոք որ սա պիտի լինի. Աստծուն չճանաչողի տեղը սա է»։

1 Հոբը պատասխանեց.

2 «Մինչև ե՞րբ պիտի իմ հոգին վշտացնեք ու ինձ ճնշեք խոսքերով։

3 Ահա տասն անգամ ինձ մեղադրեցիք. չե՞ք ամաչում՝ ինձ հետ վատ եք վարվում։

4 Եվ եթե ես իրոք սխալվել եմ, իմ սխալմունքը միայն ինձ է վերաբերում։

5 Եթե իմ նկատմամբ մեծամտանալ եք ուզում և նվաստացումիս համար ինձ հանդիմանում եք,

6 Իմացե՛ք ուրեմն, որ Աստված է ինձ տապալել ու իր ցանցով ինձ պատել։

7 Թեպետ աղաղակում եմ՝ “Անիրավված եմ”, բայց պատասխան չեմ ստանում, բողոքում եմ, բայց իրավունք չկա։

8 Նա ճանապարհս փակել է, ու չեմ կարողանում անցնել, և իմ շավիղները խավարով է ծածկել։

9 Փառքս ինձնից վերացրել է, թագս գլխիցս վերցրել։

10 Ինձ ամեն կողմից խորտակել է, ու ես գնում եմ, և իմ հույսը ծառի նման արմատախիլ է արել։

11 Նա իմ դեմ վառել է իր բարկությունը և ինձ իր թշնամիներից է համարում։

12 Նրա գնդերը միասին եկել են, իրենց ճանապարհներն իմ դեմ դրել ու իմ վրանի շուրջը բանակ են դրել։

13 Իմ եղբայրներին ինձնից հեռացրել է. իմ ծանոթներն էլ ինձնից օտարացել են։

14 Իմ ազգականներն ինձ լքել են, ու իմ ծանոթները՝ ինձ մոռացել։

15 Իմ տանն ապրողներն ու իմ աղախիններն ինձ օտար են համարում. նրանց աչքին ես մի օտարական եմ դարձել։

16 Ծառայիս կանչում եմ, բայց նա չի պատասխանում. նրան իմ բերանով պետք է աղաչեմ։

17 Իմ շունչը կնոջս համար ատելի է, և ես զզվելի եմ իմ եղբայրների համար։

18 Ինձ փոքր երեխաներն անգամ անարգում են. հենց վեր եմ կենում, նրանք վրաս խոսում են։

19 Իմ մտերիմ բարեկամներն ինձնից զզվում են, և իմ սիրեցյալները հակառակվում են ինձ։

20 Ոսկորներս մարմնիս ու մաշկիս են կպել, և ատամներիս կաշիով եմ ազատվել։

21 Ողորմեցե՜ք ինձ, ողորմեցե՜ք ինձ, ո՛վ իմ բարեկամներ, որովհետև ինձ Աստծու ձեռքն է դիպել։

22 Ինչո՞ւ եք դուքէլԱստծու նման ինձ հալածում. իմ մարմնից չե՞ք կշտանում։

23 Օ՜, երանի՜ թե խոսքերս գրի առնվեին, երանի՜ թե մի գրքում փորագրվեին՝

24 Երկաթե գրիչով ու կապարով, քարի վրա հավիտյան փորագրվեին։

25 Իսկ ես գիտեմ, որ Փրկիչս ողջ է և ի վերջո երկրի վրա կկանգնի.

26 Իմ մաշկի այսպես փչանալուց հետո Աստծուն իմ մարմնով եմ տեսնելու։

27 Նրան ինքս եմ տեսնելու, և իմ աչքերն են նայելու, ոչ թե ուրիշինը։ Երիկամներս իմ ներսում հալվում են։

28 Պիտի ասեք՝ “Ինչո՞ւ ենք նրան հալածում”. և խնդրի արմատն իմ մեջ է։

29 Սրից վախեցե՛ք, որովհետև բարկության պատիժը սուրն է. իմացա՛ծ եղեք, որ դատաստան կա»։

1 Սոփար Նաամացին պատասխանեց.

2 «Դրա մասին իմ խորհրդածություններն ինձ պատասխանել են տալիս, և այդ պատճառով խռովահույզ մտածումներս շտապեցնում են։

3 Ինձ խայտառակող հանդիմանություն եմ լսում, բայց իմ հոգին իմ իմացությունից ինձ պատասխանել է տալիս։

4 Այս բանը գիտե՞ս, որ հավիտենից ի վեր է, երկրիս վրա մարդու դրվելուց ի վեր,

5 Ամբարիշտների ցնծությունը կարճ է լինում, և անաստվածի ուրախությունը՝ մեկ վայրկյան.

6 Թեկուզ նրա բարձրությունը մինչև երկինք հասնի, նրա գլուխն ամպին դիպչի,

7 Իր աղբի պես հավիտյան պիտի ոչնչանա. նրան տեսնողները պիտի ասեն՝ որտե՞ղ է նա։

8 Երազի պես պիտի թռչի ու չգտնվի. և գիշերվա ցնորքի պես պիտի վտարվի։

9 Նրան տեսնող աչքն այլևս նրան չպիտի տեսնի, և նրաապրածտեղը նրան կրկին չպիտի նայի։

10 Նրա զավակներն աղքատներին պիտի հատուցեն, ու նրա ձեռքերը նրա հարստությունը ետ պիտի տան։

11 Նրա ոսկորները երիտասարդական կորովով լիքն էլ լինեն, դարձյալ նրա հետ հողի մեջ պիտի պառկեն։

12 Եթե չարությունը նրա բերանում քաղցր է,այնիր լեզվի տակ թաքցրել է,

13 Խնայել, բաց չի թողել ու իր քիմքում պահել է այն,

14 Ուտելիքը նրա աղիքներում պիտի փոխվի. օձի թույն պիտի դառնա նրա ներսում։

15 Նա հարստություն կուլ տված լինի, պիտի փսխի. Աստված նրա փորից այն դուրս պիտի հանի։

16 Նա օձերի թույնը պիտի ծծի. իժի լեզուն նրան պիտի սպանի։

17 Նա վտակները, մեղրի ու կարագի հեղեղների գետերը չպիտի տեսնի։

18 Վաստակածը նա ետ պիտի դարձնի և կուլ չպիտի տա։ Առևտրից իր շահածն իրեն չպիտի ուրախացնի։

19 Որովհետև աղքատներին ճնշել ու լքել է, հափշտակել տունը, որ ինքը չի շինել։

20 Քանի որ նա իր ներսում հանգստություն չի ճանաչել, իր գանձերով չպիտի կարողանա ազատվել։

21 Նա ուտելու բան չունի. դրա համար նրա ունեցվածքը չպիտի հարատևի։

22 Առատության, լիության ժամանակէլնա պիտի տագնապի. ամեն թշվառի ձեռք նրա վրա պիտի բարձրանա։

23 Այնպես պիտի լինի, որ իր փորը կշտացրած ժամանակԱստվածիր խիստ բարկությունը պիտի նրա վրա ուղարկի, նրա ուտելու ժամանակ անձրևի պես նրա վրա թափի։

24 Նա երկաթե զենքից պիտի փախչի,բայցպղնձե աղեղը նրան պիտի խոցի։

25 Աղեղըպիտի քաշի, ևնետընրա մարմնի միջով պիտի դուրս գա, փայլուն տեգը՝ նրա լյարդի միջով։ Պիտի գնա նա, ու նրա վրա արհավիրք պիտի գա։

26 Կատարյալ խավար է սպասում իր գանձերին։ Չփչած էլ՝ կրակը նրան պիտի լափի. նրա վրանում մնացողին չարիքը պիտի հասնի։

27 Երկինքը նրա հանցանքը մեջտեղ պիտի հանի. երկիրն էլ պիտի ընդդիմանա նրան։

28 Նրա տան ունեցվածքը պիտի հափշտակվի։ ԻնքըԱստծուբարկության օրը պիտի տարվի։

29 Ամբարիշտ մարդու բաժինն Աստծուց սա է, նաև այն ժառանգությունը, որ Աստծուց սահմանված է նրա համար»։

1 Հոբը պատասխանեց.

2 «Խոսքս լա՛վ լսեցեք, և սա թող լինի ձեր՝ ինձ տված մխիթարությունը։

3 Համբերո՛ղ եղեք, որ ես խոսեմ, ու իմ խոսելուց հետո՛ ծաղրեցեք։

4 Ես որ կամ, իմ գանգատը մի՞թե մարդու դեմ է, և հոգիս ինչո՞ւ չնեղվի։

5 Ինձ նայե՛ք ու ապշեցե՛ք. ձեռքներդ բերանների՛դ դրեք։

6 Հենց որ հիշում եմ, զարհուրում եմ, ու մարմինս դողն է բռնում։

7 Ամբարիշտներն ինչո՞ւ են ապրում, ծերանում, նաև ուժով զորանում են։

8 Նրանց սերունդն իրենց հետ, իրենց առաջ հաստատուն է, նրանց զավակները՝ իրենց աչքի դեմ։

9 Նրանց տներն ապահով են, երկյուղից ազատ, և Աստծու գավազանը նրանց վրա չէ։

10 Նրանց եզը զուգավորվում է, նրանց կովը չի վիժում և ծնում է։

11 Նրանք իրենց մանուկներին ոչխարի հոտի պես են դուրս հանում, և նրանց տղաները ոստոստում են։

12 Թմբուկով ու քնարով են երգում և սրնգի ձայնով ուրախանում։

13 Նրանք իրենց օրերը ճոխության մեջ են անցկացնում և հանգիստ գերեզմանկիջնեն։

14 Նրանք Աստծուն ասում են. “Մեզանից հեռացի՛ր, մենք քո ճանապարհները չենք ուզում իմանալ։

15 Ամենակարողն ո՞վ է, որ նրան ծառայենք, և մենք ի՞նչ օգուտ ունենք, որ նրան աղերսենք”։

16 Տե՛ս, նրանց բարիքներն իրենց ձեռքում չեն. ամբարիշտների խորհուրդը ինձանից հեռու լինի։

17 Ամբարիշտների ճրագը քանի՞ անգամ կհանգչի, և նրանց տառապանքն իրենց վրա կգա՞։Աստվածիր բարկությամբ նրանց համար ցավեր կբաժանի՞։

18 Նրանք կլինե՞ն, ինչպես հարդը՝ քամու առաջ, և ինչպես մղեղը, որին մրրիկն է հափշտակել։

19 Ասում ես.“Աստված նրա հանցանքը նրա զավակների համար է պահում. թող հենց նրան հատուցի, որ ինքը հասկանա։

20 Թող նրա աչքերն իր կորուստը տեսնեն, և թող նա Ամենակարողի բարկությունից խմի,

21 Որովհետև նա իրենից հետո իր տան մասին ի՞նչ հոգս կունենա, երբ նրան հատկացված ամիսները վերջացել են”։

22 Մի՞թե կարելի է Աստծուն գիտություն ուսուցանել, քանի ինքն է բարձրերին դատում։

23 Մեկը մեռնում է իր առույգության մեջ՝ բոլորովին ապահով ու հանգիստ.

24 Նրա մարմինը լիքն է, և նրա ոսկորները՝ լեցուն ծուծքով։

25 Իսկ մյուսը մեռնում է դառն հոգով, բարիք չճաշակած։

26 Բայց երկուսն էլհողի մեջ միասին են պառկում, և նրանք որդերով են ծածկվում։

27 Ահա ձեր խորհուրդները գիտեմ, նաև այն հնարքները, որ իմ դեմ նյութել եք։

28 Որ ասում եք. “Ազնվականի տունը որտե՞ղ է, և որտե՞ղ է ամբարիշտների բնակության վրանը”։

29 Ճանապարհորդներին չե՞ք հարցրել ու նրանց նշանները չե՞ք հասկանում,

30 Թե կորստյան օրը չարը պահպանվում է, բարկության օրն այն ազատվում է։

31 Նրա դիմաց ո՞վ կդատապարտի նրա ընթացքը, և նրա արածի համար ո՞վ նրան կհատուցի։

32 Բայց նա գերեզմանոց է տարվում, և նրա տապանի վրա պահապան են դնում։

33 Հովտի կոշտերը նրա համար քաղցր են, և բոլոր մարդիկ նրա ետևից են գնում. նրա առաջից ընթացողներին թիվ չկա։

34 Ինձ փուչ բանով ինչպե՞ս եք մխիթարում, մինչ ձեր պատասխաններում ստություն է մնում»։

1 Եղիփազ Թեմանացին պատասխանեց.

2 «Մի՞թե մարդն Աստծու համար օգտակար է. խելացին միայն իր համար է օգտակար։

3 Ամենակարողին հաճելի կլինի՞, եթե արդար լինես, կամ շահ կլինի՞, եթե քո ճանապարհներն ուղիղ անես։

4 Մի՞թե աստվածավախության համար է քեզ հանդիմանում և քո դեմ ամբաստանություններ անում։

5 Չէ՞ որ քո չարությունը շատ է, ու քո հանցանքներին վերջ չկա։

6 Որովհետև դու քո եղբորից զուր տեղը գրավ էիր վերցնում և մերկերի հագուստներն էիր հափշտակում։

7 Ծարավին ջուր չէիր խմեցնում ու սովածից հացը խնայում էիր։

8 Երկիրն ուժեղ մարդունն էր, և պատվավորն էր այնտեղ բնակվում։

9 Որբևայրիներին դատարկ էիր ճանապարհ դնում, ու որբերի բազուկները կոտրվում էին։

10 Դրա համար քո շուրջը որոգայթներ կան, և հանկարծահաս վախը քեզ զարհուրեցրել է։

11 Կամ թե խավարի պատճառով չես տեսնում, և ջրերի շատությունը քեզ ծածկել է։

12 Մի՞թե Աստված երկնքի բարձրերում չէ։ Աստղերի բարձրությա՛նը նայիր. ի՜նչ բարձր են։

13 Բայց դու ասում ես. “Աստված ի՞նչ գիտե. խավար մառախուղի միջի՞ց պիտի դատի։

14 Ամպերը նրա համար ծածկույթ են, ու նա չի նկատի. երկնքի կամարի վրա է շրջում”։

15 Մի՞թե վաղեմի ճանապարհն ես պահում, որով անօրեն մարդիկ գնացին,

16 Որոնք ժամանակից շուտ հափշտակվեցին. գետը տարավ նրանց հիմքերը,

17 Ովքեր Աստծուն ասում էին. “Հեռացի՛ր մեզանից”, “Ամենակալը մեզ ի՞նչ է կարող է անել”,

18 Բայց նա բարիքով էր լցրել նրանց տները։ Ամբարիշտների խորհուրդը թող ինձանից հեռու լինի։

19 Արդարները պիտի տեսնեն և ուրախանան, իսկ անմեղները նրանց պիտի ծաղրեն՝

20 Ասելով.“Մեր թշնամիները ճշմարիտ կորել են, ու նրանց մնացորդին կրակն է լափել իրավ”։

21 Աստծուն հնազանդվի՛ր և խաղաղության մե՛ջ եղիր նրա հետ. դրանով քեզ բարիք կգա։

22 Նրա բերանից ընդունի՛ր օրենքը և նրա խոսքերը սրտիդ մե՛ջ դիր։

23 Եթե Ամենակարողին վերադառնաս, կբարգավաճես, եթե անիրավությունն էլ քո վրանից հեռացնես։

24 Եթե ոսկու կտորի հետ հողի պես վարվես, Ոփիրի ոսկու հետ էլ՝ հեղեղատների քարերի պես,

25 Այն ժամանակ Ամենակարողը կլինի քո ոսկու կտորն ու քո փայլուն արծաթը։

26 Որովհետև այն ժամանակ Ամենակարողով կցնծաս ու դեմքդ դեպի Աստված կբարձրացնես։

27 Դու նրան կաղաչես, ու նա քեզ կլսի. քո ուխտերը կկատարես։

28 Մտադրություն ունենաս, դա քեզ կհաջողվի. քո ճանապարհների վրա լույս կծագի։

29 Երբմեկինցածրացնեն, դու կասես՝ բարձրությո՜ւն, և խոնարհ մարդուն նա կփրկի։

30 Նա նույնիսկ անմեղ չեղողին կազատի. նա քո ձեռքերի մաքրությամբ կազատվի»։

1 Հոբը պատասխանեց.

2 «Գանգատս այսօր էլ դառն է,ստացածսհարվածը՝ իմ հառաչանքից ծանր։

3 Երանի՜ գիտենայի, թե նրան ինչպե՛ս գտնեմ. մինչև նրա գահը կգնայի։

4 Իմ դատը նրա առաջ բաց կանեի և բերանս փաստերով կլցնեի։

5 Կիմանայի այն խոսքերը, որոնցով պիտի պատասխաներ, և կհասկանայի, թե ինձ ի՛նչ կասեր։

6 Մի՞թե մեծ զորությամբ կընդդիմանար ինձ։ Ո՛չ, այլ նա ինձ ուշադրություն կդարձներ։

7 Այնտեղ նրա հետ ուղղամիտ մարդն է վիճաբանում։ Ու ես իմ Դատավորից հավիտյան կազատվեի։

8 Ահա դեպի արևելք եմ գնում, ու նա չկա, դեպի արևմուտք, ու նրան չեմ նկատում,

9 Դեպի հյուսիս, որտեղ ինքն է գործում, չեմ նշմարում. հարավո՞ւմ է թաքնվում, ես նրան չեմ տեսնում։

10 Սակայն նա իմ ճանապարհը գիտե. երբ ինձ փորձի, ես ոսկու նման դուրս կգամ։

11 Նրա հետքերի վրա իմ ոտքը պինդ է. նրա ուղին եմ պահել ու չեմ մոլորվել։

12 Նրա շրթունքների պատվիրաններից ես չեմ շեղվել. իմ կանոնիցավելի նրա բերանի խոսքերն եմ պահել։

13 Բայց նա մեկմտածումունի. նրան ո՞վ ետ կկանգնեցնի. սրտի ուզածն անում է։

14 Այսպես նա ինձ համար սահմանվածը կկատարի. նրա մոտ սրանց նման շատ բաներ կան։

15 Դրա համար իր ներկայությունից զարհուրում եմ. մտածելիս նրանից վախենում եմ։

16 Աստված սիրտս թուլացնում է, Ամենակարողը զարհուրեցնում է ինձ։

17 Որովհետև ես չոչնչացա խավարի պատճառով, ոչ էլ մութը երեսս ծածկեց»։

1 «Ինչո՞ւ Ամենակարողը չի պահել ժամանակները, և ինչպե՞ս նրան ճանաչողները չեն տեսնում նրա օրերը։

2 Չարագործներըսահմաններն են տեղաշարժում, հոտեր են հափշտակում և արածեցնում,

3 Որբերի էշը քշում-տանում են, որբևայրու եզը գրավ են վերցնում,

4 Աղքատներին ճանապարհից մոլորեցնում են. երկրի աղքատները միասին թաքնվում են։

5 Ահա անապատի մեջ վայրի էշերի պես նրանք իրենց գործին են դուրս գալիս՝ վաղ առավոտից որս ման գալու. տափաստանը նրանց զավակներին հաց էտալիս։

6 Իրենց չպատկանող արտն են հնձում և ամբարիշտի այգին քաղում։

7 Գիշերը մերկ, առանց հագուստի են անցկացնում և ցրտին առանց ծածկոցի են։

8 Լեռների սաստիկ անձրևներից թրջվում են ու ապաստան չունենալով՝ ժայռին կառչում։

9 Որբին ստինքից են պոկում և աղքատի մանկանը գրավ են վերցնում։

10 Մերկ՝ առանց հագուստի են ման գալիս ու սոված-ծարավ՝ խուրձ են կրում։

11 Իրենց պատերի շրջափակի մեջ ձիթայուղ են հանում, հնձաններ տրորում, բայց ծարավ են մնում։

12 Քաղաքում մեռնող մարդիկ հեծեծում են, ու վիրավորների հոգին աղաղակում է օգնության համար, սակայն Աստվածդաանզգամություն չի համարում։

13 Նրանք լույսի հակառակորդներ են. նրա ճանապարհները չեն ճանաչում ու նրա շավիղներում չեն մնում։

14 Մարդասպանն արշալույսին է վեր կենում, աղքատին ու տնանկին սպանում և գիշերը գողի նման կողոպտում է։

15 Շնացողի աչքն էլ է երեկոյին սպասում՝ ասելով. “Ինձ աչք չի տեսնի”, ու երեսին քող է դնում։

16 Մթով ծակում են այն տները, որոնց վրա ցերեկով նշան են արել. նրանք լույսասած բանըչգիտեն։

17 Որովհետև նրանց բոլորի համար առավոտը մահվան ստվեր է, քանի որ նրանք մահվան ստվերի սոսկումները ճանաչում են։

18 Ջրի երեսին այն թեթև է. երկրի վրա նրանց բաժինն անիծյալ է, դեպի այգիների ճանապարհը չի դառնում։

19 Երաշտն ու տապը ձյան ջրերն են հափշտակում, գերեզմաննէլ՝մեղք գործողներին։

20 Մայրը մոռանում է նրան, որդերը խրախճանք են անում նրա վրա. նա այլևս չի հիշվում, ու անիրավությունը ծառի նման կտրվում է,

21 Որ չարչարում է չբեր-ամուլին և որբևայրուն բարիք չի անում։

22 ԲայցԱստվածիր ուժով զորավորներին կործանում է. երբ նա վեր կենա, ոչ ոք իր կյանքի համար ապահովություն չունի։

23 Բայց ինքը ապահովությամբ տալիս է նրան, որ իրեն վստահի, իսկ աչքերը նրա ճանապարհին են։

24 Մի քիչ ժամանակ բարձրացան, բայց ոչնչացան, ամենքի պես գլորվեցին ու խորտակվեցին և հասկի գլխի պես կտրվեցին։

25 Եթե այսպես չէ, ո՞վ է ինձ սուտ հանում և ցույց տալիս, որ իմ ասածները ոչինչ են»։