The Bible in հայերեն (արևելահայերեն) [Armenian (Eastern)]

1 «Հիմա կանչի՛ր, արդյոք քեզ պատասխանող կա՞. և սուրբ էակներից ո՞ւմ կողմն ես դառնալու։

2 Իրոք, բարկությունը սպանում է հիմարին, ու նախանձը մեռցնում է անմիտին։

3 Ես տեսել եմ, որ հիմարն արմատ էր գցել, բայց իսկույն անիծել եմ նրա բնակության տեղը։

4 Նրա զավակները ապահովությունից հեռու էին. դռան մեջ ջարդվեցին, և ազատող չկար։

5 Նրա հնձածը քաղցածն է ուտում և այն առնում է փշերի միջից. ծարավները նրա ստացվածքը կուլ են տալիս։

6 Որովհետև հողից չարիք չի ծլի, ու գետնից թշվառություն չի բխի։

7 Սակայն մարդը թշվառության համար է ծնվել,ինչպես որկրակի կայծերն են թռչում։

8 Սակայն ես Աստծուն կդիմեի և իմ հարցը կհանձնեի Աստծուն,

9 Որ մեծ սքանչելիքներ է անում, որոնք հնարավոր չէ քննել, հրաշքներ, որոնք թիվ չունեն։

10 Նա երկրի երեսին անձրև է տալիս ու դաշտերի վրա ջրեր ուղարկում.

11 Խոնարհներին բարձրացնում է և սգավորներին ապահովության հասցնում։

12 Նա խորամանկների հնարները խափանում է, ու նրանց ձեռքերը հաջող մի բան չեն անում։

13 Նա իմաստուններին բռնում է իրենց խորամանկությունների մեջ, և նենգավորների մտադրությունն անմիջապես խափանվում է։

14 Ցերեկով մութի են հանդիպում, կեսօրին էլ գիշեր ժամանակի պես խարխափում են։

15 Նա աղքատին սրից, նրանց բերանից ու հզոր ձեռքից ազատում է։

16 Աղքատի համար հույս է լինում, և անօրենությունն իր բերանը փակում է։

17 Երանելի է այն մարդը, որին Աստված խրատում է. ուրեմն Ամենակարողի հանդիմանությունը մի՛ մերժիր։

18 Որովհետև նա խոցում է, բայցվերքըփաթաթում էլ է. նա զարկում է, բայց նրա ձեռքը բուժում էլ է։

19 Նա վեց նեղություններից քեզ կազատի, և յոթերորդում քեզ չարիք չի դիպչի։

20 Սովի ժամանակ նա քեզ մահից կփրկի, պատերազմում էլ՝ սրի զորությունից։

21 Լեզվի խարազանից կծածկվես ու չես վախենա կործանումից, երբ այն գա։

22 Կործանման ու սովի վրա կծիծաղես ու երկրի գազաններից չես վախենա։

23 Որովհետև քո դաշինքը դաշտի քարերի հետ կլինի, ու դաշտի գազանները քեզ հետ խաղաղության մեջ կլինեն։

24 Եվ դու կիմանաս, որ քո վրանն ապահով է, ու քո բնակարանը կայցելես և պակասող բան չես գտնի։

25 Եվ կիմանաս, որ քո զավակները շատ պիտի լինեն, ու քո սերունդը՝ երկրի խոտերի պես։

26 Ալևորած կգնաս գերեզման, ինչպես որ խուրձն է իր ժամանակին դիզվումկալի վրա։

27 Ահա սա քննել ենք, այսպես է. սրան ակա՛նջ դիր և ինքդ քեզ համար իմացի՛ր»։

1 Հոբը պատասխանեց.

2 «Երանի՜ իմ տրտմությունը լավ կշռվեր, ու միաժամանակ իմ ցավերը կշեռքի մեջ դրվեին։

3 Քանի որ հիմաիմ տրտմությունըծովերի ավազից ծանր է, դրա համար իմ խոսքերը անխոհեմ են։

4 Որովհետև Ամենակարողի նետերն իմ մեջ են. նրանց թույնն իմ հոգին ծծում է. Աստծու արհավիրքները շարվել են իմ դեմ։

5 Մի՞թե վայրի էշը խոտի կողքին կզռա, կամ եզն իր կերի մոտ կբառաչի՞։

6 Մի՞թե անհամբանըկուտվի առանց աղի, կամ ձվի սպիտակուցի մեջ համ կա՞։

7 Այն, ինչին սիրտս չէր ուզում դիպչել, այն է եղել իմ զզվելի ուտելիքը։

8 Երանի՜ ուզածս կատարվեր, և Աստված իմ ակնկալածը տար։

9 Եվ Աստված համաձայնվեր ինձ ճզմելու, ձեռքը գցեր ու ինձ ոչնչացներ։

10 Այն ժամանակ դեռ մխիթարություն կունենայի և անխնա ցավի մեջ կուրախանայի, որ Սրբի խոսքերը չեմ ուրացել։

11 Իմ ուժն ի՞նչ է, որ դիմանամ, և իմ վերջն ի՞նչ է, որ համբերատար լինեմ։

12 Իմ զորությունը քարերի՞ զորություն է, կամ իմ մարմինը պղնձի՞ց է։

13 Չէ՞ որ իմ մեջ զորություն չկա ինձ օգնելու, և հաջողությունն ինձանից հեռացել է։

14 Հուսահատ մարդուն անհրաժեշտ է բարեկամների օգնությունը, թեկուզ նա Ամենակարողի վախն էլ թողած լինի։

15 Իմ եղբայրները խաբում են հեղեղների պես, ինչպես ձորի հեղեղատներն են անցնում,

16 Որոնք սառնությունից պղտորված են. նրանց մեջ ձյուն կա ծածկված։

17 Տաքանալիս դադար են առնում, շոգ ժամանակ իրենց տեղերից ցամաքում են։

18 Քարավանները փոխում են իրենց ճամփան, բայց հասնում են անապատին ու կորչում։

19 Թեմայի քարավանները նայեցին, Սաբայի ճանապարհորդները նրանց հուսացին.

20 Նրանք հուսախաբ եղան, քանի որ վստահ էին. այնտեղ հասան ու ամաչեցին։

21 Այժմ դուք անօգուտ եք ինձ համար. դուք տեսնում եք իմ թշվառությունն ու սարսափում։

22 Արդյոք ասե՞լ եմ՝ ինձ համար մի բա՛ն բերեք ու ինձ ձեր ունեցվածքից փրկագի՛ն տվեք

23 Եվ ինձ իմ թշնամու ձեռքից ազատեցե՛ք ու ինձ բռնավորների ձեռքից փրկեցե՛ք։

24 Դուք ինձ սովորեցրե՛ք, ու ես կլռեմ և ինչում որ սխալվել եմ, ինձ հասկացրե՛ք։

25 Ուղիղ խոսքերը որչա՜փ ցավալի են։ Բայց ձեզանից եկած հանդիմանությունն ի՞նչն է նախատում։

26 Արդյոք մտածում եք խոսքերի՞ համար հանդիմանել, կարծես թե հուսահատի խոսքերը քամուխոսքերեն։

27 Նույնիսկ որբի՛ վրավիճակկգցեիք ու ձեր բարեկամին կվաճառեիք։

28 Բայց հիմա հաճեցե՛ք ինձ նայել. ես մի՞թե ձեր երեսին սուտ կասեմ։

29 Դարձե՛ք խնդրեմ, որ անիրավություն չլինի։ Այո՛, դարձե՛ք,տեսե՛ք, որիմ արդարությունը վտանգի մեջ է։

30 Մի՞թե իմ լեզվի վրա անիրավություն կա. մի՞թե իմ քիմքը չար բաները չի զանազանում»։

1 «Չէ՞ որ մարդս երկրի վրա զինվորությանծառայությունունի, ու նրա օրերը վարձկանի օրերի պես են։

2 Ինչպես որ ստրուկն է ստվերի կարոտ լինում, և ինչպես որ վարձկանն է իր վարձին սպասում,

3 Այնպես էլ իմ բաժինն ունայնության ամիսներ եղան, ու ինձ համար թշվառության գիշերներ որոշվեցին։

4 Պառկելիս մտածում եմ, թե ե՛րբ եմ վեր կենալու, բայց գիշերը երկարում է, և ես մինչև առավոտ անկողնուս մեջ թավալվելուց հոգնում եմ։

5 Մարմինս որդեր ու հողի կոշտեր է հագել. մաշկս ճաքում է ու հալվում։

6 Օրերս մաքոքից արագ են վազում և առանց հույսի վերջանում են։

7 Հիշի՛ր,ո՜վ Աստված,որ կյանքս մի շունչ է. աչքս նորից բարիք չի տեսնելու։

8 Ինձ տեսածի աչքնայլևսինձ չի տեսնելու. աչքդ ինձ կնայի, բայց ես այլևս չկամ։

9 Ինչպես ամպն է անցնում գնում, այնպես էլ գերեզման իջնողը վեր չի ելնի.

10 Երբեք իր տուն ետ չի դառնա, և նրա տեղը նրան չի ճանաչի։

11 Ես էլ իմ բերանը չեմ զսպելու, հոգուս նեղության մեջ խոսելու եմ, սրտիս դառնության ժամանակ գանգատվելու եմ։

12 Մի՞թե ես ծով եմ կամ ծովի վիշապ, որ դու վրաս պահապան ես դրել։

13 Երբ ասում եմ, որ անկողինս ինձ մխիթարելու է, մահիճս՝ իմ գանգատը թեթևացնելու,

14 Այն ժամանակ դու ինձ երազներով ես վախեցնում և ինձ ցնորքներով ես զարհուրեցնում,

15 Ուստի իմ հոգին խեղդվելն է ընտրում ու մահը, քան իմ մարմինը։

16 Եսիմ կյանքիցզզվել եմ, հավիտյան չեմ ապրելու. հեռացե՛ք ինձանից, որովհետև օրերս ունայնություն են։

17 Մարդն ի՞նչ է, որ դու նրան մեծարես և որ ուշադրությունդ նրա վրա դարձնես

18 Եվ նրան ամեն առավոտ այցելես, նրան ամեն վայրկյան փորձես։

19 Մինչև ե՞րբ ինձանից ետ չես կանգնելու. չե՞ս թողնելու, որ թուքս կուլ տամ։

20 Մեղանչել եմ. ո՛վ մարդկանց Դիտող, ինչո՞ւ ես ինձ քեզ համար նշանակետ դարձրել, որ ինքս ինձ վրա բեռ եմ դարձել։

21 Եվ ինչո՞ւ չես իմ մեղքը ներում և իմ հանցանքին թողություն չես տալիս։ Որովհետև հիմա հողի մեջ եմ պառկելու. ինձ փնտրելու ես, ու ես չեմ լինելու»։

1 Այն ժամանակ Բաղդատ Սոքեցին պատասխանեց.

2 «Մինչև ե՞րբ պիտի այդպես խոսես, մինչ քո խոսքերը մեծ քամի են։

3 Մի՞թե Աստված իրավունքը կխեղաթյուրի, կամ Ամենակարողն արդարությունը կխեղաթյուրի՞։

4 Եթե զավակներդ նրա դեմ մեղանչել են, նա էլ նրանց իրենց հանցանքին արժանիպատժիէ մատնել։

5 Եթե դու փնտրես Աստծուն և Ամենակարողին աղաչես,

6 Եթե դու մաքուր և արդար լինես, այն ժամանակ նա քեզ համար անպայման կզարթնի և քո արդար տեղը կվերականգնի։

7 Քո սկիզբը թեկուզ համեստ լինի, քո ապագան բարգավաճ կլինի։

8 Ուրեմն քո նախորդ սերունդներին հարցրո՛ւ և տե՛ս, թե նրանց հայրերն ի՛նչ սովորեցին։

9 Որովհետև մենք երեկ ծնվեցինք ու բան չենք հասկանում, որովհետև մեր օրերը երկրի վրա ստվեր են։

10 Մի՞թե նրանք քեզ կսովորեցնեն ու քեզ կասեն և իրենց մտքից խոսքեր կհանեն։

11 Մի՞թե պրտուն առանց տիղմի կմեծանա, կնյունն առանց ջրի կաճի։

12 Նա դեռ իր դալարության մեջ, չկտրված՝ ամեն խոտից առաջ կչորանա։

13 Աստծուն բոլոր մոռացողների ճանապարհներն այսպիսին են. անաստվածի հույսն էլ կկորչի։

14 Որովհետև նրա հույսը կկտրվի, իսկ նրա վստահությունը սարդի ոստայն է։

15 Կկռթնի իր ոստայնի վրա, բայց նա կայուն չի մնա. նրանից կբռնի, բայց նա չի դիմանա։

16 Նա արևի տակ ծաղկում է, նրա ճյուղերը տարածվում են պարտեզում.

17 Նրա արմատները քարակույտին են փաթաթվում, քարերի կույտի մեջ են մտնում։

18 Բայց երբ նրան իր տեղից խլում են,տեղընրան ուրանում է՝ասելով.“Քեզ չեմ տեսել”։

19 Ահա սա է նրա ուրախ ճանապարհը, և հողից ուրիշներ են բուսնում։

20 Տե՛ս, Աստված արդարին չի մերժում և չարերին չի օգնում,

21 Մինչև որ բերանդ ծիծաղով լցնի և շրթունքներդ՝ ցնծության ձայնով։

22 Քեզ ատողներն ամոթով կծածկվեն, և ամբարիշտների վրանը կանհետանա»։

1 Հոբը պատասխանեց.

2 «Գիտեմ, որ իրոք այդպես է. մարդս Աստծու առաջ ինչպե՞ս կարդարանա։

3 Եթե ուզի նրա հետ վիճել, հազարից մեկին չի կարողանա պատասխանել։

4 Նա սրտով իմաստուն և զորությամբ մեծ է. նրան ո՞վ է դեմ կանգնել ու անվնաս դուրս եկել։

5 Նա, որ լեռներն է տեղաշարժում, ու իրենք չգիտեն։ Իր բարկության ժամանակ նրանց տապալում է։

6 Նա, որ երկիրն իր տեղից շարժում է, ու սրա սյուները երերում են,

7 Որ արևին հրամայում է, ու սա չի ծագում, աստղերի լույսն էլ փակում է,

8 Որ միայնակ երկինքն է տարածում, ու ծովի բարձր ալիքների վրա է գնում,

9 Որ Արջը, Հայկն ու Բազմաստեղն է ստեղծել ու Հարավի համաստեղությունները,

10 Որ անքննելի մեծամեծ բաներ է անում և անթիվ սքանչելիքներ։

11 Ահա նա իմ մոտով կանցնի, ու ես չեմ տեսնի, անց կկենա, ու չեմ իմանա։

12 Եթե նա խլելուզենա,ո՞վ նրան ետ կպահի, ո՞վ կասի նրան՝ “Ի՞նչ ես անում”։

13 Աստված իր բարկությունը ետ չի դարձնի. նրա տակ Ռահաբիօգնականները կխոնարհվեն։

14 Ուրեմն ես ինչպե՞ս պատասխանեմ նրանունրա հետ վիճելու խոսքերս ընտրեմ։

15 Որովհետև արդար էլ լինեմ, պատասխան չեմ տա. իմ Դատավորին պիտի աղաչեմ, որ ողորմի ինձ։

16 Եթե ես կանչեի, ու նա պատասխաներ. չեմ հավատա, որ նա իմ ձայնը կլսի։

17 Նա, որ ինձ փոթորիկով կճզմի և զուր տեղն իմ վերքերը կշատացնի,

18 Չի թողնի ինձ, որ շունչ առնեմ, և ինձ դառնություններով կլցնի։

19 Եթե բանը զորության մասին է, ահա նա հզոր է։ Իսկ եթե իրավունքի մասին է, ո՞վ ինձդատարանկկանչի։

20 Եթե ես արդար լինեմ, բերա՛նս ինձ կդատապարտի։ Եթե ես կատարյալ լինեմ, ա՛յն ինձ հանցավոր կհայտարարի։

21 Եթե ես կատարյալ լինեմ, իմ անձը նկատի չեմ առնի, կյանքս կարհամարհեմ։

22 Ամեն բան մեկ է. նրա մասին ասում եմ, որ կատարյալին ու ամբարիշտին կորստյան է մատնում։

23 Եթե աղետը հանկարծ մեռցնի, նա անմեղի փորձանքի վրա կծիծաղի։

24 Երկիրը չարագործի ձեռքն է հանձնվել. նրա դատավորների երեսը նա ծածկում է։ Եթե ոչ, ապա այդանողնո՞վ է։

25 Իմ օրերը սուրհանդակից էլ արագ փախան, վազեցին, բարիք չտեսան։

26 Սեզից շինված նավերի պես անցան, որսի վրա հարձակվող արծվի պես։

27 Եթե ասելու լինեմ՝ “Գանգատս մոռանամ, դեմքիստխրությունըթողնեմ ու զվարթանամ”,

28 Այն ժամանակ բոլոր ցավերիցս կսարսափեմ. գիտեմ, որ ինձ անմեղ չես համարի։

29 Ես պիտի ամբարիշտ լինեմ,ուրեմնինչո՞ւ զուր տեղը տանջվեմ։

30 Եթե ձնաջրի մեջ լվացվեի ու մոխրաջրով ձեռքերս մաքրեի,

31 Այն ժամանակ էլ ինձ ճահիճը կկոխեիր, և իմ հագուստներն ինձանից կզզվեին։

32 Որովհետև նա ինձ նման մարդ չէ, որ իրեն պատասխանեմ, ու միասին դատարան գնանք։

33 Մեր միջև միջնորդ դատավոր չի լինի, որ ձեռքը մեր երկուսի վրա դնի։

34 Թող իր գավազանն իմ վրայից հեռացնի, ու նրա սարսափն ինձ չզարհուրեցնի։

35 Այն ժամանակ կխոսեմ ու իրենից չեմ վախենա, որովհետև հոգուս մեջ այն չեմ»։

1 «Հոգիս կյանքիցս զզվել է. իմ գանգատն ազատ պիտի արտահայտեմ, հոգուս դառնությամբ պիտի խոսեմ։

2 Աստծուն ասեմ. “Ինձ մի՛ դատապարտիր, ինձ իմացրո՛ւ, թե ինձ հետ ինչի՛ համար ես վիճում։

3 Մի՞թե քեզ հաճելի է, որ ընկճես, որ քո ձեռքի աշխատանքն արհամարհես ու ամբարիշտների խորհրդին լույս տաս։

4 Քո աչքերը մի՞թե մարմնավոր են, կամ մարդու տեսածի պե՞ս կտեսնես։

5 Քո օրերը մի՞թե մարդու օրերի պես են, կամ քո տարիները՝ մարդո՞ւ օրերի պես,

6 Որ իմ հանցանքն ես որոնում ու իմ մեղքը քննում։

7 Դու գիտես, որ հանցավոր չեմ, բայց քո ձեռքից ազատող չկա։

8 Քո ձեռքերն են ինձ ձևավորել ու ամբողջությամբ շինել, և դու ինձ այժմ խորտակո՞ւմ ես։

9 Հապա հիշի՛ր, որ ինձ կավի պես շինեցիր, և ինձ հո՞ղ ես դարձնելու։

10 Դու ինձ կաթի պես չթափեցի՞ր ու պանրի պես թանձրացրիր,

11 Դու ինձ մորթով ու մսով հագցրիր և ոսկորներով ու ջղերով ինձ հինեցիր,

12 Կյանք և ողորմություն շնորհեցիր, ու քո խնամքը իմ հոգին պահեց։

13 Սրանք քո սրտում պահեցիր. գիտեմ, որ սա քո նպատակն էր.

14 Եթե մեղանչեմ, դու ինձ կնկատես ու իմ հանցանքն անպատիժ չես թողնի։

15 Եթե ամբարշտություն անեմ, վա՜յ ինձ։ Արդար էլ լինեմ, գլուխս չեմ կարող բարձրացնել։ Անարգանքով եմ լցված, և տե՛ս իմ թշվառությունը։

16 Բարձրանա էլ՝ առյուծի պես ինձ կորսաս ու դարձյալ ինձ կհաղթես։

17 Վկաներիդ իմ առաջ կնորոգես և իմ հանդեպ բարկությունդ կշատացնես։ Քո բանակները կրկին ու կրկին իմ դեմ են գալիս։

18 Ուրեմն արգանդից ինձ ինչո՞ւ հանեցիր։Երանի՜մեռած լինեի, և ինձ որևէ աչք չտեսներ,

19 Որ չեղածի պես լինեի,մորսարգանդից գերեզման տարվեի։

20 Իմ օրերը քիչ չե՞ն. դադա՛ր առ ու ինձանից ե՛տ կաց, որ մի քիչ ուրախանամ

21 Այնտեղգնալուցս առաջ, որտեղից ետ չեմ դառնալու՝ խավարի ու մահվան ստվերի երկիրը,

22 Մառախուղի երկիրը, որ մահվան ստվերի խավարին է նման, ու կարգ չկա, և լույսը մթին խավարի նման է”»։

1 Այն ժամանակ Սոփար Նաամացին պատասխանեց.

2 «Մի՞թե շատ խոսքերին պատասխան չի լինի, կամ շատախոս մարդը պիտի արդա՞ր դուրս գա։

3 Քո դատարկ խոսքե՞րը պիտի մարդկանց լռեցնեն. դու ծաղրես, ու հանդիմանող չլինի՞։

4 Որ ասում ես՝ “Իմ խոսքը մաքուր է, և քո աչքի առաջ անարատ եմ”։

5 Սակայն երանի՜ թե Աստված խոսեր ու քո դեմ իր շուրթերը բաց աներ

6 Եվ քեզ իմաստության գաղտնիքը հայտներ, որովհետև ճշմարիտ իմաստությունը երկու երես ունի։ Ուրեմն իմացի՛ր, որ Աստված քո հանցանքների մի մասը մոռացության է տալիս։

7 Կարո՞ղ ես Աստծու խորհուրդը գտնել կամ Ամենակարողին ամբողջապես հասկանալ։

8 Նա երկնքի բարձրությունն ունի. դու ի՞նչ կարող ես անել։ Դժոխքից էլ խորն է նա. ի՞նչ կհասկանաս։

9 Նրա չափը երկրից երկար է ու ծովից էլ լայն է։

10 Եթե նա անցնի ու բռնի ևդատիհավաքի, նրան ո՞վ ետ կպահի։

11 Որովհետև նա խաբեբա մարդկանց ճանաչում է ու անօրենությունը տեսնում է և ուշադրություն չի՞ դարձնում։

12 Բայց անմիտ մարդը իմաստուն պիտի դառնա, եթե վայրի էշի ձագը իբրև մարդ ծնվի։

13 Եթե դու քո սիրտն ուղղես և ձեռքերդ դեպի իրեն տարածես,

14 Եթե ձեռքիդ անօրենություն կա, այն հեռացրո՛ւ, ու քո վրաններում անիրավություն թող չբնակվի։

15 Ահա այն ժամանակ անարատ երեսդ կբարձրացնես, հաստատուն կլինես ու չես վախենա։

16 Որովհետև թշվառությունը կմոռանաս,այնանցած ջրերի պես կհիշես։

17 Կյանքը կեսօրից էլպայծառկկանգնի, եթե խավարի էլ, առավոտվա պես կլինի։

18 Դու ապահով կլինես, որովհետև հույս կա։ Դու կպահպանվես ու ապահովության մեջ կհանգստանաս։

19 Կպառկես, ու վախեցնող չի լինի։ Շատերը քո հաճությունը կխնդրեն։

20 Բայց ամբարիշտների աչքերը պիտի նվաղեն, և նրանք ապաստան չեն ունենա. նրանց հույսը հոգեվարքի մեջ պիտի լինի»։

1 Հոբը պատասխանեց.

2 «Արդարև դուք եք ժողովուրդը, և իմաստությունը ձեզ հետ մեռնելու է։

3 Ես էլ ձեզ պես խելք ունեմ. ձեզանից պակաս չեմ. և այսպիսի բաներ ո՞վ չգիտե։

4 Իր բարեկամից ծաղրվող եմ դարձել ես, որ թեև Աստծուն կանչեցի, ու նա պատասխանեց, սակայն ծաղրվում է արդարը, կատարյալը։

5 Իրենց ապահով զգացող մարդիկ արհամարհում են թշվառությունը՝ որպես նրանց բաժինը, որոնց ոտքերը սայթաքում են։

6 Ապահով են ավազակների վրանները, և հանգիստ՝ Աստծուն բարկացնողներինը, որոնք Աստծուն ձեռքների մեջ են տանում։

7 Բայց հարցրո՛ւ անասուններին, որ քեզ սովորեցնեն, և երկնքի թռչուններին, որ քեզ իմացնեն։

8 Կամ երկրի հե՛տ խոսիր, ու նա քեզ կսովորեցնի, և ծովի ձկները քեզ կպատմեն։

9 Ո՞վ չի հասկանա, որ Տիրոջ ձեռքն է այս բաներն արել,

10 Որ բոլոր կենդանիարարածներիկյանքը նրա ձեռքին է, նաև ամեն մարդկային մարմնի հոգին։

11 Մի՞թե խոսքերն ականջը չի որոշում, և ուտող քիմքը՝ համն առնում։

12 Իմաստությունն ալևորների մեջ է, և գիտությունը՝ երկար օրերի մեջ։

13 Իմաստությունը և զորությունը նրա մեջ են. խորհուրդը և գիտությունը Աստծունն են։

14 Ահա նա կքանդի, ու չի վերաշինվի. մեկին որ բանտարկի, չի կարող ազատվել։

15 Ահա նա ջրերը հետ է պահում, երաշտ է լինում. դրանք բաց է թողնում, ու երկիրը տակնուվրա են անում։

16 Զորությունն ու իմաստությունը նրանն են. նրանն են նաև մոլորեցնողն ու մոլորյալը։

17 Նա խորհրդականներին կողոպտված է ման ածում, իսկ դատավորներին՝ հիմարացած։

18 Նա է թագավորների իշխանությունը քանդում և նա է նրանց իշխանություն տալիս։

19 Նա քահանաներին կողոպտված է ման ածում և զորավորներին կործանում է։

20 Նա ինքնավստահներից լեզվանիությունը վերցնում է և ծերերի հասկացողությունը խլում։

21 Ազնվականների վրա անարգանք է թափում և զորավորների գոտին թուլացնում է։

22 Ի հայտ է բերում խավարի խորունկ բաները և մահվան ստվերը լույսի մեջ է դուրս բերում։

23 Ազգերին բազմացնում է և նրանց կորստյան է մատնում. ազգերին սփռում է, նաև նրանց առաջնորդում։

24 Երկրի ժողովուրդների գլխավորների խելքն առնում է և նրանց մոլորեցնում անճանապարհ անապատում։

25 Նրանք խավարում խարխափում են և լույս չունեն. նա նրանց մոլորեցնում է հարբածների պես»։

1 «Այդ ամենն իմ աչքը տեսել է, ականջս՝ լսել ու հասկացել։

2 Ձեր իմացածի չափ ես էլ գիտեմ. ես ձեզանից պակաս չեմ։

3 Բայց եսկուզենայիԱմենակարողի հետ խոսել ու կցանկանայի Աստծու մոտ դատս պաշտպանել։

4 Սակայն դուք ստեր հորինողներ եք, դուք ամենքդ փուչ բժիշկներ եք։

5 Երանի՜ բոլորովին լռեիք, և դա ձեզ համար իմաստություն կհամարվեր։

6 Լսեցե՛ք, խնդրեմ, իմ պատճառաբանությունը և իմ շրթունքների փաստերին ակա՛նջ դրեք։

7 Աստծո՞ւ համար եք անիրավություններ խոսում, նրա՞ համար եք խաբեություններ խոսում։

8 Մի՞թե նրան եք կողմնակալություն անում կամ Աստծո՞ւ համար եք փաստաբանում։

9 Լա՞վ կլինի, որ նա ձեզ քննի, կամ նրան խաբել կարո՞ղ եք, ինչպես մարդուն են խաբում։

10 Նա ձեզ անպայման կհանդիմանի, եթե թաքուն էլ կողմնակալություն անեք։

11 Մի՞թե նրա վեհությունը ձեզ չի զարհուրեցնելու, և նրա երկյուղը ձեզ վրա չի ընկնելու։

12 Ձեր հիշատակելի խոսքերը մոխրի առակներ են, ձեր պատնեշները՝ ցեխից պատնեշներ։

13 Ինձ մոտ լո՛ւռ մնացեք, որ ես խոսեմ, և ինչ որ լինի, ինձ վրա՛ թող գա։

14 Մարմինս ինչո՞ւ ատամներիս մեջ առնեմ, կյանքս էլ ափիս մեջ դնեմ։

15 Տե՛ս, թե որ ինձ սպանի էլ, ես իրեն եմ հուսալու. միայն թե նրա առաջ իմ ճանապարհները պաշտպանեմ։

16 Նաև այն է իմ փրկությունը, որ անաստվածը նրա առաջ չի գա։

17 Իմ խոսքը լա՛վ լսեցեք, և իմ ասածը ձեր ականջներին թող հասնի։

18 Ահա ես դատս կարգի եմ բերել, գիտեմ, որ արդար եմ լինելու։

19 Ո՞վ է, որ ինձ հետ կվիճի, որովհետև այն ժամանակ պիտի լռեի ու մեռնեի։

20 Միայն այս երկու բաները մի՛ արա ինձ. այն ժամանակ քո երեսից չեմ թաքնվի։

21 Ձեռքդ ինձանից հեռացրո՛ւ, և քո երկյուղն ինձ թող չզարհուրեցնի։

22 Հետո կանչի՛ր, ու ես կպատասխանեմ, կամ ես կխոսեմ, և դու պատասխա՛ն տուր։

23 Իմ անօրենությունները և մեղքերն ինչքա՞ն են. իմ հանցանքն ու մեղքն ինձ իմացրո՛ւ։

24 Երեսդ ինչո՞ւ ես ծածկում և ինձ քեզ թշնամի համարում։

25 Մի՞թեքամուցքշված տերևին ես վախեցնում կամ չոր մղեղին ես հալածում։

26 Որովհետև դու իմ դեմ դառը բաներ գրեցիր և իմ երիտասարդ ժամանակվա հանցանքներն ինձ ժառանգություն ես տալիս։

27 Եվ ոտքերս կոճղի մեջ ես դնում ու քննում իմ բոլոր ճանապարհները, ոտքիս քայլերին սահմաններ ես դնում։

28 Այնպես մարդը փտածի պես վայր է ընկնում, ցեցը կերած հագուստի պես մաշվում է»։

1 «Կնոջից ծնված մարդը կարճ կյանք ունի և նեղությամբ լիքն է։

2 Ծաղկի պես ծլում և թառամում է, ստվերի պես փախչում է, չի մնում։

3 Մանավանդ մի այսպիսի մեկի վրա էլ ես աչքերդ բացում և ինձ քեզ հետ դատաստան ես տանում։

4 Ո՞վ կարող է անմաքուրից մաքուր մի բան դուրս բերել. ոչ մեկը չի կարող։

5 Որովհետև նրա օրերը որոշված են, նրա ամիսների թիվը քեզ մոտ է, սահման ես դրել նրա համար, որ նա չի անցնի։

6 Ուրեմն երեսդ նրանից շրջի՛ր, որ հանգստանա, մինչև որ իր օրը վարձկանի պես լրացնի։

7 Որովհետև ծառն էլ դեռևս հույս ունի. եթե կտրվի, դարձյալ կծլի, ու նրա ճյուղերը չեն պակասի։

8 Թեկուզ նրա արմատը հողում ծերացած լինի, ու նրա բունը՝ փոշու մեջ մեռած,

9 Ջրի հոտից էլ դարձյալ կծաղկի ևնորտնկվածի պես ճյուղեր կարձակի։

10 Բայց մարդը մեռնում է և անհետանում, իր վերջին շունչը կփչի և այլևս գոյություն չունի։

11 Ջրերը ծովակից հոսում են, և գետը չորանում-ցամաքում է։

12 Այդպես էլ մարդը պառկում է ու վեր չի կենում։ Մինչև երկինքն էլ չլինի, վեր չեն կենա և իրենց քնից չեն զարթնի։

13 Երանի՜ թե ինձ դժոխքում ծածկեիր, մինչև քո բարկությունն անցնելը թաքցնեիր, ինձ համար ժամանակ որոշեիր ու հետո ինձ հիշեիր։

14 Եթե մարդը մեռել է, մի՞թե կկենդանանա։ Ծանր ծառայությանսբոլոր օրերին սպասելու եմ, մինչև որ իմ նորոգվելը գա։

15 Դու պիտի կանչես, և ես պատասխան պիտի տամ, և դու քո ձեռքի գործը եղող արարածին՝ինձ,պիտի հավանեիր։

16 Այն ժամանակ դու իմ քայլերը պիտի հաշվես, բայց իմ մեղքերը չես քննի։

17 Իմ մեղքը ծրարի մեջ կնքված է, և դու իմ հանցանքը պիտի ծածկես։

18 Մինչև անգամ սարն ընկնում փշրվում է, ապառաժը՝ իր տեղից փոխադրվում,

19 Ջրերը մաշեցնում են քարերը, նրա հոսանքները սրբում են երկրի հողը, դու էլ կործանում ես մարդու հույսը։

20 Դու նրան իսպառ ընկճում ես, ու նա գնում է։ Նրա դեմքը փոխելով՝ նրան բաց ես թողնում։

21 Նրա որդիները պատիվ ունեն, ինքը չգիտե, կամ անարգ են, ինքը նրանց չի տեսնում։

22 Մարդը միայն իր մարմնի ցավն է զգում, ու նրա հոգին նրա մեջ տրտմում է»։