Աստված չմերժեց իր ժողովրդին
1 Արդ հարցնում եմ. «Մի՞թե Աստված իր ժողովրդին մերժեց». քա՛վ լիցի, որովհետև ես էլ իսրայելացի եմ՝ Աբրահամի սերնդից, Բենիամինի ցեղից։
2 Աստված չմերժեց իր ժողովրդին, որին կանխավ ճանաչեց։ Կամ չգիտե՞ք, թե Գիրքը Եղիայի մասին ի՛նչ է ասում. ինչպե՛ս է նա Աստծուն Իսրայելի դեմ գանգատվում.
3 «Տե՛ր, քո մարգարեներին կոտորեցին ու քո զոհասեղանները կործանեցին. միայն ես մնացի, և իմ կյանքն են ուզում»(հմմտ. Գ Թագ. 19.10)։
4 ԻսկԱստծուպատասխանը նրան ի՞նչ է ասում.«Ինձ համար յոթ հազար մարդ թողեցի, որոնք Բահաղին չծնրադրեցին»(Գ Թագ. 19.18)։
5 Նույն կերպ էլ ներկայումսմարդկանցմի մնացորդ կա շնորհի ընտրության համաձայն։
6 Իսկ եթե շնորհով է, ուրեմն այլևս գործերից չէ. այլապես շնորհն այլևս շնորհ չի լինի։
7 Ուրեմն ի՞նչ. այն, ինչ Իսրայելը փնտրում էր, չհասավ դրան, սակայն ընտրյալները հասան, իսկ մյուսները կուրացան,
8 ինչպես որ գրված է.
«Աստված նրանց թմրության հոգի տվեց,
աչքեր, որոնցով չեն տեսնելու,
ու ականջներ, որոնցով չեն լսելու
մինչև այսօր»(Բ Օր. 29.4,Ես. 29.10)։
9 Դավիթն էլ ասում է.
«Նրանց սեղանը թող որոգայթ դառնա նրանց համար,
խայծ և գայթակղություն ու հատուցում նրանց։
10 Նրանց աչքերը թող խավարեն,
որպեսզի չտեսնեն,
ու նրանց թիկունքները միշտ կորացա՛ծ պահիր»(Սաղ. 69.22-23)։
11 Ուրեմն հարցնում եմ. «Մի՞թե սայթաքեցին, որ կործանվեն». քա՛վ լիցի։ Բայց նրանց անկումը հեթանոսների համար փրկություն եղավ, որպեսզի նրանց նախանձը շարժեր։
12 Սակայն եթե նրանց անկումը դարձավ աշխարհի հարստություն, և նրանց պարտությունը՝ հեթանոսների հարստություն, ապա որքա՜ն առավել՝ նրանց լիակատարդարձը։
Հեթանոսների փրկությունը
13 Բայց ձեզ՝ հեթանոսներիդ, ասում եմ. քանի որ ես հեթանոսների առաքյալ եմ, մեծարելու եմ իմ պաշտոնը,
14 որպեսզի թերևս իմ ազգակիցների նախանձը շարժեմ ու նրանցից ոմանց փրկեմ։
15 Որովհետև եթե նրանց մերժումն աշխարհի հաշտություն է, ապա նրանց ընդունելությունն ի՞նչ կլինի, եթե ոչ մեռելներից կենդանացում։
16 Եթե երախայրին սուրբ է, ապա խմորն էլ է սուրբ, և եթե արմատը սուրբ է, ապա ճյուղերն էլ են սուրբ։
17 Բայց եթե ճյուղերից մի քանիսը կոտրվեցին, իսկ դու, որ վայրի ձիթենի էիր, նրանց վրա պատվաստվեցիր և արմատին ու ձիթենու պարարտությանը հաղորդակից դարձար,
18 այն ճյուղերի առաջ մի՛ պարծենա. իսկ եթե պարծենաս,իմացի՛ր, որդո՛ւ չես արմատը պահում, այլ արմատը՝ քեզ։
19 Արդ կասես. «Ճյուղերը կոտրվեցին, որպեսզի ես պատվաստվեմ»։
20 Լա՛վ. նրանք անհավատության պատճառով կոտրվեցին, իսկ դու հավատով հաստատվեցիր. մի՛ մեծամտացիր, այլ վախեցի՛ր,
21 որովհետև եթե Աստված բուն ճյուղերին չխնայեց, միգուցե քեզ էլ չխնայի։
22 Արդ տե՛ս Աստծու բարությունը և խստությունը. կործանվածների նկատմամբ՝ խստություն և քո նկատմամբ՝ բարություն, եթե այդ բարության մեջ մնաս. այլապես դու էլ կկտրվես։
23 Նրանք ևս, եթե անհավատության մեջ չմնան, կպատվաստվեն, որովհետև Աստված կարող է նրանց կրկին պատվաստել։
24 Քանի որ եթե դու ի բնե վայրի ձիթենուց կտրվեցիր ու բնությանը հակառակ՝ լավ ձիթենու վրա պատվաստվեցիր, որքա՜ն առավել նրանք, ովքեր բուն ճյուղերն են և իրենց ձիթենու վրա են պատվաստվելու։
Աստծու ողորմությունը բոլոր մարդկանց
25 Եղբայրնե՛ր, չեմ ուզում, որ այս խորհուրդը չիմանաք և ձեզ իմաստուն կարծեք. Իսրայելի մեկ մասի վրա եկած կուրությունըկշարունակվիմինչև բոլոր հեթանոսների մտնելը։
26 Եվ այսպես Իսրայելը կփրկվի, ինչպես որ գրված է.
«Սիոնից Փրկիչը կգա
և ամբարշտությունները Հակոբից կհեռացնի։
27 Իմ կողմից ուխտը նրանց հետ սա է(հմմտ. Ես. 59.20-21),
երբ նրանց մեղքերը կվերացնեմ»։
28 Ավետարանի համաձայն՝ նրանք թշնամի են ձեր պատճառով, ընտրության տեսակետից՝ սիրելի են հայրերի միջոցով.
29 որովհետև Աստծու շնորհն ու կոչումը անփոփոխելի են։
30 Ինչպես որ դուք էլ մի ժամանակ Աստծուն չէիք հնազանդվում, իսկ հիմա նրանց անհնազանդությամբ ողորմություն եք գտել,
31 այնպես էլ նրանք այժմ անհնազանդ եղան ձեր ողորմածության համար, որպեսզի իրենք էլ ողորմություն գտնեն։
32 Որովհետև Աստված բոլորին անհավատության մեջ փակեց, որպեսզի բոլորին էլ ողորմի։
Փառաբանություն Աստծուն
33 «Ո՜վ Աստծու մեծության, իմաստության և գիտության խորություն, ինչքա՜ն անքննելի են նրա դատաստանները, և անզննելի են նրա ճանապարհները։
34 Ո՞վ Տիրոջ միտքն իմացավ,
կամ ո՞վ նրան խորհրդատու եղավ(Ես. 40.13)։
35 Կամ նրան ո՞վ նախապեսմի բանտվեց,
որպեսզի դրա հատուցումը նրանից ստանա(Հոբ 41.11)։
36 Որովհետև նրանից, նրանով ու նրա համար է ամեն բան. նրան փա՜ռք հավիտյան. ամեն»։