1 Բաղդատ Սոքեցին պատասխանեց.
2 «Իշխանությունն ու վախը նրա մոտ են. նա իր բարձրերում խաղաղություն է անում։
3 Նրա գնդերին մի՞թե թիվ կա, և նրա լույսն ո՞ւմ վրա չի ծագում։
4 Աստծու առաջ մարդ ինչպե՞ս կարդարանա, կամ կնոջից ծնվածն ինչպե՞ս մաքուր կլինի։
5 Տե՛ս, մինչև անգամ լուսինը լուսավոր չէ. աստղերն էլ նրա աչքի առաջ մաքուր չեն։
6 Ո՜ւր մնաց մարդը, որ մի որդ է, և մարդու որդին, որ մի ճիճու է»։
1 Հոբը պատասխանեց.
2 «Ինչպե՜ս օգնեցիր տկարին, զորացրի՜ր ուժ չունեցողի բազուկը։
3 Ինչպե՜ս խրատ տվեցիր իմաստուն չեղողին ու մե՜ծ հմտություն սովորեցրիր։
4 Այդխոսքերն ո՞ւմ ասացիր, և ո՞ւմ շունչը քեզանից դուրս եկավ։
5 Ուրվականները երկունքով են բռնվում, ստորին ջրերն ու դրանց բնակիչներնէլ։
6 Մերկ է դժոխքընրա առաջ, և մեռելների աշխարհըծածկոց չունի։
7 Նա դատարկության վրա հյուսիսն է տարածում և ոչնչի վրա երկիրը կախում.
8 Ջրերն ամպերի մեջ է ծրարում, և ամպերը դրանց տակ չեն պատռվում։
9 Նա լիալուսնիերեսը ծածկել է, իր ամպը դրա վրա տարածել։
10 Նա ջրերի երեսին լույսի և խավարի միջև մի շրջանակ է գծել՝ որպես սահման։
11 Երկնքի սյուները սասանվում են ու նրա հանդիմանությունից ապշում։
12 Իր զորությամբ ծովն է խաղաղեցնում և իր գիտությամբ Ռահաբինջարդում։
13 Իր հոգով երկինքը զարդարեց. նրա ձեռքը փախչող Վիշապին վիրավորեց։
14 Ահա սրանք են նրա ճանապարհների ծայրերը, և նրա մասին մեր լսածը փսփսուք է, և ո՞վ կարող է նրա զորության որոտումը հասկանալ»։
1 Հոբը շարունակեց իր խոսքն առաջ տանել ու ասաց.
2 «Իմ իրավունքը մերժող Աստված և իմ հոգին դառնացնող Ամենակարողը կենդանի է,
3 Ու քանի դեռ շունչս իմ մեջ է, և Աստծու հոգին իմ ռունգերի մեջ կա,
4 Իմ շրթունքներն անիրավություն չպիտի խոսեն, և լեզուս խաբեություն չպիտի խոսի։
5 Քա՜վ լիցի ինձ, որ ձեզ արդարացնեմ. մինչև մեռնելս ինձանից իմ կատարելությունը չեմ հեռացնելու։
6 Արդարությունս պինդ եմ բռնել ու բաց չեմ թողնի. օրերիցս ոչ մեկիհամարիմ խիղճը չի տանջումինձ։
7 Թող իմ թշնամին ամբարիշտի պես լինի, իմ հակառակորդը՝ անզգամի պես։
8 Որովհետև ի՞նչն է անաստվածի հույսը, երբ նա կտրվի, և Աստված նրա հոգին իրենից առնի։
9 Մի՞թե նրա աղաղակն Աստված կլսի, երբ նրա վրա նեղություն գա։
10 Կամ թե նա ուրախանալո՞ւ է Ամենակարողով. ամեն ժամանակ Աստծո՞ւն է կանչելու։
11 Աստծու զորության մասին ձեզ սովորեցնեմ. Ամենակարողի մոտ եղածը չեմ թաքցնի։
12 Ահա դուք բոլորդ էլ տեսաք և ինչո՞ւ եք այդպես փուչ սնապաշտություն անում։
13 Ահա Աստծու մոտ ամբարիշտ մարդու բաժինը և բռնավորների ժառանգությունը, որ Ամենակարողից են ստանում։
14 Եթե նրա որդիները շատանում են, սրի համար է. նրա զավակները հացով չպիտի կշտանան։
15 Նրա մնացորդները համաճարակից պիտի մեռնեն, ու նրանց որբևայրիները լաց չպիտի լինեն։
16 Եթե նա հողի պես արծաթէլդիզելու լինի և ցեխի չափ հագուստներ պատրաստի,
17 Նա կպատրաստի, բայց արդարը կհագնի, և արծաթն իբրև բաժին անմեղը կստանա։
18 Նա իր տունը ցեցիոստայնիպես է շինում և այն խրճիթի նման, որայգուպահապանն է շինում։
19 Հարուստ կպառկի, բայց այլևս այդպես չի անի. աչքերը կբացի, բայց ամեն ինչ կորած լինի։
20 Արհավիրքը ջրերի պես նրան կհասնի. գիշերը փոթորիկը կգողանա նրան։
21 Արևելյան քամին նրան կվերցնի, և նա կգնա. փոթորիկը նրան իր տեղից կթռցնի։
22 Նրան վեր կգցի ու չի խնայի, մինչ նա կփախչի նրա զորությունից։
23 Նրա վրա ծափ կզարնեն ու նրան իր տեղից կսուլեն»։
1 «Անշուշտ, արծաթն իր հանքն ունի, և ոսկին՝ տեղ, որտեղ այն զտում են.
2 Երկաթը հողից է կորզվում, և քարը հալվում է, պղինձդառնում։
3 Մարդըվերջ է դնում խավարին և մինչև վերջին ծայրը քննում է. ծածուկ պահված հանքաքարերը, որոնք մթության և խոր խավարի մեջ են։
4 Նրանք հանքի մի խոռոչ են բացում ձորի մեջ՝ մարդկանց բնակավայրից հեռու, ճամփորդներից մոռացված. նրանք առանձին են աշխատում, խոռոչի մեջ, պարաններին կառչած։
5 Հողը, որից հաց է դուրս գալիս, և որի տակը կրակով տակնուվրա է լինում.
6 Նրա քարերից շափյուղա է դուրս գալիս, ու նրա մեջ ոսկու ավազ կա։
7 Գիշատիչ թռչունընրաճանապարհը չգիտե, և անգղի աչքն այն չի տեսել։
8 Վայրիգազաններն այն կոխ չեն տվել. առյուծը նրա վրայով չի անցել։
9 Նա ապառաժին է ձեռքը գցում, սարերը հիմքից տապալում,
10 Ժայռերի մեջ ջրմուղներ է ճեղքում, ու նրա աչքն ամեն թանկագին բան տեսնում է։
11 Գետերին արգելում է ծորել ու գաղտնին լույսաշխարհէ հանում։
12 Բայց իմաստությունը որտե՞ղ է գտնվում, և ո՞րն է խելքի տեղը։
13 Մարդը դրա արժեքը չգիտե. ողջերի աշխարհում այն չի գտնվի։
14 Անդունդն ասում է. “Այն իմ մեջ չէ”։ Ծովն էլ ասում է. “Ինձ մոտ չկա”։
15 Նրա փոխարեն ամենամաքուր ոսկին չի տրվի, և արծաթը չի վճարվի իբրև նրա գին։
16 Այն Ոփիրի ոսկով չի գնահատվի,ոչ էլպատվական եղնգնաքարով ու շափյուղայով։
17 Դրա մոտ ոսկին և բյուրեղն արժեք չունեն, և այն ակնակուռ ոսկե զարդերի հետ չի փոխանակվի։
18 Բուստն ու բյուրեղը չեն էլ հիշվի. իմաստության գինը մարգարիտներից առավել է։
19 Դրա մոտ Եթովպիայի տպազիոնն արժեք չունի. մաքուր ոսկով այն չի գնահատվի։
20 Ուրեմն իմաստությունը որտեղի՞ց է գալիս, և խելքի տեղը ո՞րն է։
21 Այն բոլոր ողջերի աչքերից ծածկված է ու երկնքի թռչուններից էլ թաքցված։
22 Կորուստն ու մահն ասում են. “Մենք մեր ականջներով միայն դրա համբավն ենք լսել”։
23 Դրա ճանապարհն Աստված գիտե. նա է դրա տեղը ճանաչում։
24 Որովհետև նա է մինչև երկրի ծայրերը նայում. երկնքի ամբողջ տակը գտնվածները տեսնում է։
25 Քամուն կշիռ դնելիս և ջրերը չափով չափելիս,
26 Անձրևի համար օրենք սահմանելիս, որոտալից կայծակի համար՝ ճանապարհ,
27 Այսամբողջժամանակ նա տեսել ու հաշվել է այն, պատրաստել ու քննել է այն
28 Եվ մարդուն ասել է. “Ահա Տիրոջ երկյուղն է իմաստությունը, և չարությունից հեռանալը խելք է”»։
1 Հոբը շարունակեց իր խոսքն ու ասաց.
2 «Երանի՜ առաջվա ամիսների և այն օրերի պես լինեի, երբ Աստված ինձ պահում էր.
3 Երբ նրա ճրագն իմ գլխի վերևում լույս էր տալիս, խավարում նրա լույսով էի գնում։
4 Երբ ես իմ երիտասարդության օրերում էի, և Աստծու մտերմությունն իմ վրանի վրա էր։
5 Երբ Ամենակարողը դեռևս ինձ հետ էր, և իմ որդիներն իմ շուրջն էին։
6 Երբ իմ ճանապարհը կարագով էր լվացված, և ապառաժը կողքիս ձիթայուղի աղբյուրներ էր բխեցնում։
7 Իսկ երբ քաղաքի դուռն էի դուրս գալիս, իմ աթոռը հրապարակում էի դնում.
8 Երիտասարդներն ինձ տեսնում էին ու թաքնվում, իսկ ալևորները վեր էին կենում կանգնում.
9 Իշխանները խոսելուց դադարում էին և ձեռքները բերաններին էին դնում.
10 Ազնվականների ձայնը կտրվում էր, ու նրանց լեզուն քիմքին էր կպչում։
11 Որովհետև ինձ լսող ականջն ինձ երանի էր տալիս, և ինձ տեսնող աչքն ինձ հավանում էր։
12 Որովհետև ես աղաղակող տնանկին ազատում էի, նաև որբին, որ անօգնական էր։
13 Կորածի օրհնությունն ինձ վրա էր գալիս, և որբևայրու սիրտն ուրախացնում էի։
14 Արդարությամբ էի զգեստավորված և նրանով զգեստավորվում էի. իրավունքը պատմուճան և խույր էր ինձ համար։
15 Ես կույրին աչքեր էի, կաղին՝ ոտքեր։
16 Աղքատներին հայր էի. պաշտպանում էի ինձ անծանոթի դատը,
17 Փշրում էի անիրավի ժանիքը, նրա ատամների որսը խլում։
18 Ասում էի. “Բույնիս կողքին կմեռնեմ և օրերս ավազի չափ կշատացնեմ.
19 Արմատներս ջրին կբացվեն, ու ցողն իմ ոստերի վրա կօթևանի.
20 Փառքս նոր կմնա ինձ հետ, և աղեղս ձեռքիս կնորոգվի”։
21 Ինձ ականջ էին դնում և սպասում. երբ խորհուրդ էի տալիս, լռում էին։
22 Իմ խոսելուց հետո չէին կրկնում, և իմ ասածը կաթում էր նրանց վրա։
23 Ինձ սպասում էին, ինչպես անձրևին, ու բերանները բաց էին անում գարնան անձրևին սպասողի նման։
24 Եթե ես նրանց վրա ծիծաղեի, դժվար թե հավատային. իմ ուրախ երեսը չէին նսեմացնի։
25 Նրանց ճանապարհն էի որոշում և իբրև գլխավոր նստում. ապրում էի, ինչպես թագավորը՝ զորքի մեջ, իբրև մեկը, որ սգավորներին է մխիթարում»։
1 «Բայց հիմա ինձ ծաղրում են տարիքով ինձանից փոքրերը, որոնց հայրերին իմ հոտերի շների հետ էլ չէի ուզենա դնել։
2 Ինձ ի՞նչ պետք էր զորությունը նրանց ձեռքերի, որոնց առույգությունը կորել էր։
3 Չքավորությունից և քաղցից ցամաքած՝ գիշեր ժամանակ անապատ էին փախչում, ավերակ և ամայի վայրեր.
4 Մացառի վրայի մոլոշն էին քաղում և գիհիի արմատը՝ իբրև իրենց հաց։
5 Նրանք հասարակությունից դուրս էին արվում, ու նրանց վրա գոռում էին, ինչպես գողերի վրա։
6 Սոսկալի ձորերում էին բնակվում, գետնին ու ապառաժների ծերպերում։
7 Մացառներում բղավում էին, եղինջների տակ էին հավաքվում։
8 Հիմարների որդիներ և աննշանմարդկանցորդիներ լինելով՝ երկրից դուրս էին քշվում։
9 Բայց հիմա ես եմ նրանց խաղքը դարձել, նրանց համար ծաղրուծանակի առարկա եղել։
10 Ինձանից զզվում են, ինձանից հեռանում և չխնայելով երեսիս են թքում։
11 Քանի որԱստվածիմ աղեղի լարը թուլացրել է ու ինձ նեղել, նրանք էլ իմ առաջ սանձը բաց են թողել։
12 Աջ կողմից խաժամուժն է կանգնում, ոտքերս հրում, ինձ համար իրենց կործանումի ճանապարհները պատրաստում։
13 Նրանք իմ շավիղները քանդում են ու իմ կործանման համար են աշխատում՝ առանց որևէ օգնականիկարիքնունենալու։
14 Գալիս են ասես լայն խրամատով, դղրդոցով գլորվելով են գալիս։
15 Արհավիրքներն ինձ վրա են դարձել, քամու պես իմ պատիվն են հալածում. իմ ազատությունն ամպի պես անցել է։
16 Հիմա հոգիս իմ ներսում հալվում է. ինձ տրտմության օրերն են պատել։
17 Գիշերները ոսկորներս ծակվում, ինձ կրծող ցավերը չեն հանգստանում։
18 Աստվածմեծ ուժով բռնեց իմ հագուստները. պատմուճանիս օձիքից պինդ բռնեց ինձ։
19 Նա ինձ ցեխն է գցել, և ես հողի ու մոխրի նման եմ դարձել։
20 Ես քեզ աղաղակում եմ, բայց դու ինձ չես պատասխանում, կանգնում եմ, բայց դու ինձ ուշադրություն չես դարձնում։
21 Դու իմ նկատմամբ անգութ ես դարձել, ձեռքիդ զորությամբ ինձ հետ թշնամություն ես անում։
22 Դու ինձ բարձրացրել ես, քամուն հեծնել տվել ու մրրիկով ցնցում ես։
23 Ստույգ գիտեմ, որ ինձ մահվան ես տանելու և բոլոր կենդանիների համար սահմանված տունը։
24 Արդարև, երբԱստված իրձեռքը երկարում է, աղաչանք չկա, և երբ կորստյան է մատնում, նրանց համար՝ աղաղակ։
25 Մի՞թե ես օրը դժվարությամբ անցկացնողի համար լաց չեմ եղել. հոգիս աղքատի համար չի՞ նեղվել։
26 Մինչ ես բարիքի էի սպասում, չարիք եկավ, լույս էի ակնկալում, խավար եկավ։
27 Աղիքներս եռացին ու չհանդարտվեցին. տրտմության օրերը դեմս ելան։
28 Սևացած եմ ման գալիս, բայց ոչ արևից. ժողովրդի մեջ կանգնում եմ օգնության համար։
29 Շնագայլերին եղբայր եմ դարձել ու ջայլամներին՝ ընկեր։
30 Մաշկս ինձ վրա սևացել է և կթափվի, ոսկորներս՝ տաքությունից վառվել։
31 Սգի է փոխվել իմ քնարը, ու իմ սրինգը՝ լալկանների ձայնի»։
1 «Աչքերիս հետ ուխտ արեցի, որ ցանկանալով կույսի չպիտի նայեմ։
2 Եվ Աստծուց՝ վերևից, ի՞նչ բաժին կա, ի՞նչ ժառանգություն Ամենակարողից՝ բարձրերից։
3 Չէ՞ որ ամբարիշտի համար կորուստ կա, և անօրենություն գործողների համար՝ աղետ։
4 Չէ՞ որ նա իմ ճանապարհները տեսնում է և իմ բոլոր քայլերը հաշվում։
5 Եթե ես ստությամբ եմ շրջել, և իմ ոտքը դեպի նենգություն է շտապել,
6 Թող ինձ արդարության կշեռքով կշռի, և Աստված իմանա իմ կատարելությունը։
7 Եթե իմ ոտքը ճանապարհից խոտորել է, իմ սիրտը հետևել է իմ աչքին, և իմ ձեռքերին մի արատ կպել,
8 Թող ես սերմանեմ, բայց ուրիշն ուտի, և իմ աճեցրածներն արմատախիլ արվեն։
9 Եթե սիրտս մի կնոջ նկատմամբ մոլորվել է, ու ես իմ հարևանի դռանը դարանամուտ եմ եղել,
10 Թող իմ կինն ուրիշի համար աղորիք պտտի, և նրա վրա ուրիշները թեքվեն։
11 Որովհետև դա պղծագործություն է և դատավորների կողմիցդատելիհանցանք։
12 Որովհետև դա մինչև տարտարոսը լափող մի կրակ է, որ իմ ամբողջ աճեցրածն արմատից կխլի։
13 Եթե ես իմ ծառայի կամ աղախնի իրավունքն արհամարհել եմ, երբ նրանք ինձ հետ ժամանակին վեճ են ունեցել,
14 Այն ժամանակ ես ի՞նչ կանեմ, երբ Աստված վեր կենա, ու երբ նա քննի, ես ի՞նչ պատասխան կտամ։
15 Չէ՞ որ որովայնում ինձ ստեղծողն է նրան ստեղծել, ու մեզ արգանդում պատրաստողը մեկն է։
16 Եթե աղքատի խնդրածը մերժել եմ և որբևայրու աչքերը հանգցրել,
17 Եթե պատառս մենակ եմ կերել, ու որբը դրանից չի կերել
18 (Որովհետև նա իմ երիտասարդությունից ի վեր ինձ մոտ է մեծացել՝ իբրև հոր մոտ, ու մորս արգանդից նրան առաջնորդեցի),
19 Եթե մեկի եմ հանդիպել՝ առանց հագուստի, որ կորսվելու վրա է, կամ մի աղքատի, որ ծածկոց չունի,
20 Եթե նրա երանքներն ինձ չեն օրհնել, ու նա իմ ոչխարների բրդով չի տաքացել,
21 Եթե որբի վրա իմ ձեռքն եմ բարձրացրել, որովհետև տեսա, որ դատարանումպաշտպան ունեմ,
22 Թող իմ թևն ուսիցս վայր ընկնի, և իմ բազուկն արմունկիցս կոտրվի։
23 Որովհետև ես սարսափում էի Աստծու դատաստանից. չեմ կարող կանգնել նրա մեծափառության դիմաց։
24 Եթե ես ոսկին եմ իմ հույսն արել կամ մաքուր ոսկուն ասել եմ՝ իմ վստահությո՜ւնն ես,
25 Եթե ես ուրախացել եմ, որ ունեցվածքս շատ է, և ձեռքս առատություն է գտել,
26 Կամ եթե արևին եմ նայել փայլելիս և լուսնին՝ պայծառությամբ գնալիս,
27 Կամ սիրտս թաքուն խաբվել էնրանց պաշտելու, ու բերանս ձեռքս համբուրել՝որպես մեծարանք նրանց
28 (Սա էլ դատավորների կողմիցդատելիհանցանք է, որովհետև ուրացած կլինեի Աստծուն՝ ի վերուստ),
29 Եթե ատողիս կորստյան համար ուրախացել եմ կամ հրճվել եմ, որ նրան չարիք է պատահել
30 (Այլ նույնիսկ թույլ չեմ տվել, որ լեզուս նրա կյանքի դեմ անեծք խնդրելով մեղանչի),
31 Եթե իմ վրանի մարդիկ երբևէ ասել են, թե ո՛վ է կշտացել Հոբի մսով.
32 (Սակայն պանդուխտը դրսում չէր օթևանում. դռներս ճամփորդի առաջ բաց էի անում),
33 Եթե մեղքս Ադամիպես թաքցրել եմ, որպեսզի իմ հանցանքը ծոցումս պահեմ,
34 Որովհետև մեծ բազմությունից վախեցած եմ եղել, ու տոհմերի անարգանքն ինձ զարհուրեցրած է եղել, և ես լռած ու դուրս եկած չեմ եղել,
35 Երանի՜ թե մեկն ինձ լսեր (ահա իմ փափագը՝ որ Ամենակարողն ինձ պատասխանի), և իմ հակառակորդն իր ամբաստանագիրը գրավոր տար։
36 Անշուշտ այն ուսիս վրա կառնեի ուպսակիպես ինձ վրա կկապեի։
37 Քայլերիս հաշիվը նրան կհայտնեի, իշխանի պես կմոտենայի նրան։
38 Եթե իմ երկիրն իմ դեմ աղաղակել է, ու նրա բոլոր ակոսները լաց են եղել,
39 Եթե նրա պտուղներն առանց փողի ճաշակել եմ ու նրա տիրոջ հոգին հանգցրել,
40 Թող ցորենի փոխարեն փուշ դուրս գա, և գարու փոխարեն՝ որոմ»։
Հոբի խոսքերը վերջացան։
1 Այս երեք մարդիկ Հոբին պատասխան տալուց դադարեցին, որովհետև նա իր աչքին արդար էր։
2 Բայց Ռամի տոհմից բուզացի Բարաքիելի որդի Եղիուսի բարկությունը բորբոքվեց։ Նրա բարկությունը Հոբի վրա բորբոքվեց, որովհետև իրեն Աստծուց ավելի էր արդարացնում։
3 Եվ նրա բարկությունն իր երեք ընկերների դեմ էլ բորբոքվեց նրա համար, որ պատասխան չգտան, թեև Հոբին հանցավոր էին հանում։
4 Եղիուսը Հոբի խոսելուն էր սպասել, որովհետև նրանք տարիքով իրենից մեծ էին։
5 Բայց երբ Եղիուսը տեսավ, որ այն երեք մարդկանց բերանում պատասխան չկար, այն ժամանակ նրա բարկությունը բորբոքվեց։
6 Եվ բուզացի Բարաքիելի որդի Եղիուսն ասաց. «Ես տարիքով փոքր եմ, իսկ դուք ալևորներ եք։ Դրա համար ես ետ կանգնեցի և իմ գիտեցածը ձեզ հայտնելուց վախեցա։
7 Ասացի՝ թող տարեցները խոսեն. տարիների շատությունն իմաստություն կսովորեցնի։
8 Բայց մարդուս մեջ եղածը հոգին է, և Ամենակարողի շունչն է նրան հասկացողություն տալիս։
9 Միայն մեծերը չեն իմաստունը, և միայն ծերերը չեն դատաստան հասկացողը։
10 Դրա համար ասացի՝ ինձ լսի՛ր, որ իմացածս ես էլ պատմեմ։
11 Ահա ես ձեր խոսքերին եմ սպասել, ձեր հասկացողությանն ականջ դրել, մինչ դուք փնտրում էիք, թե ինչ ասեք։
12 Երբ ուշադրությամբ ձեզ էի լսում, ահա ձեր մեջ Հոբին հանդիմանող չկար, որ նրա ասածներին պատասխաներ։
13 Միայն թե չասեք՝ “Իմաստություն գտանք. Աստվա՛ծ կարող է հաղթել նրան, ոչ թե մարդը”։
14 Նա իր խոսքերն իմ դեմ չշարեց. ես էլ ձեր խոսքերով չեմ իրեն պատասխանելու»։
15 Նրանք ապշեցին, այլևս չպատասխանեցին. խոսքերը նրանցից հեռացան։
16 «Ես սպասեցի, մինչև որայլևսչէին խոսում. կանգնել էին ու չէին պատասխանում։
17 Ես էլ իմ բաժինն եմ խոսելու, իմ գիտեցածը ես էլ եմ ասելու։
18 Որովհետև խոսքերով լեցուն եմ. իմ ներսի հոգին ինձ հարկադրում է։
19 Ահա որովայնս չբացված գինու է նման, նոր տիկերի պես, որ պատռվելու վրա են։
20 Ասեմ, որ հանգստանամ, շրթունքներս բաց անեմ ու պատասխանեմ։
21 Ոչ ոքի երեսպաշտություն չանեմ, ոչ մեկի չշողոքորթեմ։
22 Որովհետև ես շողոքորթել չգիտեմ. իմ Արարիչն ինձ շուտով կվերացներ»։
1 «Սակայն լսի՛ր իմ խոսքը, ո՛վ Հոբ, և իմ բոլոր ասածներին ակա՛նջ դիր։
2 Ահա հիմա բերանս բաց եմ արել. թող լեզուս իմ բերանում խոսի։
3 Խոսքերս սրտիս ուղղությամբ են, և շրթունքներս պարկեշտությամբ պիտի խոսեն, ինչ որ գիտեմ։
4 Աստծու Հոգին է ինձ ստեղծել, և Ամենակարողի շունչը՝ ինձ կյանք տվել։
5 Եթե կարող ես, ինձ պատասխա՛ն տուր, պատրաստվի՛ր, առա՛ջս կանգնիր։
6 Ահա ես, ասածիդ պես, Աստծու համար եմ. ես էլ եմ կավից կազմված։
7 Ահա իմ երկյուղը թող քեզ չզարհուրեցնի, և իմ ճնշումը թող քեզ վրա չծանրանա։
8 Արդարև ականջիս ասել ես, ու ես խոսքերի ձայնը լսեցի.
9 Դու ասում ես.“Մաքուր եմ ես, մեղքից զերծ, անարատ եմ ես, հանցանք չունեմ։
10 ԱհաԱստվածիմ դեմ դժգոհության պատճառներ է գտնում, ինձ իրեն թշնամի է համարում։
11 Ոտքերս կոճղի մեջ է դնում, բոլոր շավիղներս դիտում է”։
12 Ահա դու այս բանում արդար չես. ես քեզ պատասխանեմ, որովհետև Աստված մարդուց մեծ է։
13 Ինչո՞ւ ես վիճում նրա հետ, ով իր բոլոր արարքների համար պատասխան չի տա։
14 Սակայն Աստված կրկին ու կրկին կխոսի, բայց մարդս ուշադրություն չի դարձնում.
15 Երազում, գիշերվա տեսիլքում, մարդկանց վրա խոր քուն իջնելիս, անկողնում քնելիս։
16 Այն ժամանակ նա մարդկանց ականջը բացում է և նրանց խրատով զգուշացնում է,
17 Որ մարդունվատգործից հեռացնի և հպարտությունից պահի,
18 Որ պահպանի նրա հոգին գերեզմանից, նրա կյանքը՝ սրից կործանվելուց։
19 Մարդըիր անկողնուն պատժվում է ցավով, ու նրա ոսկորների ցավը սաստիկ է լինում։
20 Նրա կյանքը հացից զզվում է, ու նրա հոգին՝ ցանկալի ուտելիքից։
21 Նրա մարմնի միսն այնպես է հալվում, որ էլ չի երևում. դուրս են ցցվում նրա ոսկորները, որ առաջ չէին երևում։
22 Նրա անձը կորստյան է մոտենում, ու նրա կյանքը՝ մահ բերողներին։
23 Եթե նրա համար մի միջնորդող հրեշտակ կա, հազարից մեկը, որ մարդուն նրա ուղղությունն իմացնի,
24 Այն ժամանակ ողորմում է նրան և ասում. “Գերեզման իջնելուց ազատի՛ր նրան. ես քավություն եմ գտել”։
25 Այն ժամանակ նրա մարմինը երեխայիմսիցփափուկ կլինի. նա ետ կդառնա դեպի իր մանկության օրերը։
26 Աստծուն կաղոթի, և Աստված կընդունի նրան։ Նրա երեսն ուրախությամբ կտեսնի։Աստվածմարդուն հատուցում է նրա արդարության համեմատ։
27 Նա մարդկանց վրա նայում է, ու եթե նա ասի՝ “Մեղք գործեցի, ուղիղը ծռեցի, իսկ նա ինձ հատուցում չտվեց.
28 Նա իմ հոգին գերեզման իջնելուց ազատել է, որ իմ կյանքը լույսը տեսնի”,
29 Ահա այս ամենն Աստված մարդու հետ երկու և երեք անգամ է կատարում,
30 Որպեսզի նրա հոգին գերեզմանից կյանքի լույսով լույսի մեջ ետ դարձնի։
31 Ակա՛նջ դիր, Հո՛բ, լսի՛ր ինձ, լո՛ւռ կաց, ու թող ես խոսեմ։
32 Եթե խոսք ունես, պատասխանի՛ր ինձ, ասա՛, որովհետև ուզում եմ քեզ արդարացնել։
33 Եթե չունես, ի՛նձ լսիր, լռի՛ր, ու թող ես քեզ իմաստություն սովորեցնեմ»։
1 Եղիուսը պատասխանեց.
2 «Իմ խո՛սքը լսեցեք, ո՛վ իմաստուններ, և ո՛վ գիտուններ, ակա՛նջ դրեք ինձ։
3 Որովհետև խոսքերն ականջը կքննի, ինչպես կերակրի համը քիմքը կառնի։
4 Մեզ համար իրավունք ընտրենք. մեր ներսում իմանանք, թե ի՛նչն է բարի։
5 Որովհետև Հոբն ասաց. “Արդար եմ, բայց Աստված իմ իրավունքը մերժեց։
6 Չնայած ես արդար եմ, ինձ ստախոս են համարում։ Իմ վերքն անբուժելի է, թեև ես հանցանք չունեմ”։
7 Հոբի նման ի՞նչ մարդ կա, որ հայհոյությունը խմում է ջրի պես։
8 Նա գնում չարագործների հետ է ընկերանում, անօրեն մարդկանց հետ ման գալիս.
9 Որովհետև ասաց. “Մարդս Աստծու հաճության մեջ լինելուց օգուտ չունի”։
10 Դրա համար, ո՛վ իմաստուն մարդիկ, ի՛նձ լսեցեք. քավ լիցի, որ Աստված չարիք անի, և Ամենակարողը՝ անօրենություն։
11 ՈրովհետևԱստվածմարդու արածի համեմատ է հատուցում և ամեն մարդու իր ընթացքի համեմատ է վարձատրում։
12 Բայց Աստված հիրավի անօրենություն չի անի, և Ամենակարողն իրավունքը չի ծռի։
13 Ո՞վ երկիրը նրան հանձնեց և ամբողջ աշխարհն ո՞վ կարգի դրեց։
14 Եթե իր նպատակն էր իր հոգին և շունչը ետ քաշել,
15 Ամեն մարմին մեկտեղ կմեռնի, և մարդը հողը կվերադառնա։
16 Եթե հասկացողությունունես,լսի՛ր այս բաները, իմ խոսքերի ձայնին ակա՛նջ դիր։
17 Մի՞թե արդարություն ատողը կարող է իշխել, և կամ թե արդար Հզորին կարո՞ղ ես հանցավոր հանել։
18 Աստվածթագավորին ասում է՝ ո՛վ անպիտան, ազնվականներին՝ ո՛վ չար։
19 Նա իշխաններին աչառություն չի անի, հարուստին աղքատից ավելի ուշադրություն չի դարձնի, որովհետև բոլորն էլ նրա ձեռքի գործն են։
20 Մի վայրկյանում կմեռնեն։ Մի կեսգիշերի ընթացքում մի ժողովուրդ շփոթվում անցնում է, զորավորներն էլ են անցնում՝ առանց մարդու ձեռքդիպչելու։
21 Որովհետև նրա աչքերը մարդու ճանապարհների վրա են, և սրա բոլոր քայլերը տեսնում է։
22 Ո՛չ խավար կա, ո՛չ էլ թանձր ստվեր, որ այնտեղ անօրենները թաքնվեն։
23 Որովհետև Աստված ժամանակ չի սահմանել, որ որևէ մեկն իր առջև ներկայանա դատաստանի համար։
24 Նա մեծամեծներին առանց քննության փշրում է և նրանց տեղը ուրիշների դնում։
25 Այսպես նրանց գործերին տեղյակ է և նրանց տապալում է գիշերը, ու նրանք ճզմվում են։
26 Քանի որ ամբարիշտ են, մարդկանց աչքի առաջ նրանց պատժում է.
27 Նրա համար, որ իրեն հետևելուց հեռացել են և իր բոլոր ճանապարհները աննկատ են թողել։
28 Այնպես որ պատճառ դարձան, որ աղքատի աղաղակը նրան հասավ, ու ինքը զրկյալների աղաղակը լսեց։
29 Եթե նա լուռ մնա, ո՞վ կարող է նրան դատապարտել։ Եթե նա երեսը ծածկի, ո՞վ կարող է նրան տեսնել։ Մի ազգի համար թե մի մարդու՝ մեկ է.
30 Որպեսզի անաստվածը չթագավորի, և ժողովրդի համար որոգայթ չլինի։
31 Որովհետև Աստծուն պետք է ասել. “Ես պատիժ կրեցի, այլևս չարիք չեմ գործի։
32 Այն, ինչ չեմ տեսնում, ինձ սովորեցրո՛ւ. եթե ամբարշտություն եմ գործել, էլ չեմ անի”։
33 Մի՞թե քո ուզածի պես է հատուցելու, որ դու հակառակվում ես։ Ուրեմն դո՛ւ պետք է ընտրես, ոչ թե ես։ Ինչ որ գիտես, ասա՛։
34 Իմաստուններն ինձ կասեն, նույնպես և գիտուն մարդը, որ ինձ լսում է.
35 “Հոբը գիտենալով չի խոսել, ու նրա խոսքերն իմաստությամբ չեն”։
36 Երանի՜ թե Հոբն անօրեն մարդկանց պես տված պատասխանների համար իսպառ փորձության ենթարկվեր։
37 Որովհետև մեղքի վրա ապստամբություն ավելացրեց. մեր մեջ ծափ է տալիս և Աստծու դեմ իր խոսքերը շատացնում»։